Ik ben twee dagen in Bucharest geweest en heb vooral het nachtleven verkend. Tijdens een eerder bezoek aan Bucharest had ik al de toeristische hoogtepunten bewonderd.

27 april: Bucharest - Ruse
Op 27 april ben ik op mijn fiets gesprongen voor de eerste etappe naar de grensplaats Ruse (Bulgarije). Een rit van circa 92 km over een vlak en saai parcours. Bucharest uitrijden was gelukkig een makkie, mede dankzij de goede tips van Silvy, en de reis ging dan ook voorspoedig. Bij het wisselkantoor wilde ze alleen euro of dollars hebben maar niet mijn overgebleven Roemeens geld. Een reden om nog eens naar Roemenië terug te gaan :-) Ruse is overigens best een leuk plaatsje om te overnachten met genoeg restaurantjes en accomodaties. Ik verbleef in het Bistra & Galina Hotel (tel. 823 344, hotel@chamber.rousse.bg, ul Han Asparuh 8), redelijk prijzig maar wel van goede kwaliteit.

28 april: Ruse - Veliko  Tarnovo
Een rit van 117 km naar het mooie en toeristische plaatsje Veliko Tarnovo. Veliko Tarnovo ligt in een bergachtig gebied. Het is dus klimmen geblazen. Het landschap is echter geweldig en maakt veel goed. In Veliko Tarnovo is veel te zien, oude kerken en monumenten en zelfs een burcht. Er zijn verder voldoende restaurantjes om voor de inwendige mens te zorgen. Ik verbleef in Rooms for rent Gurko 70 (tel. 33 046, ul Gurlo 70). Moeilijk om te vinden maar wel op een mooie locatie. Eenvoudige kamers maar wel goedkoop.

29 april: Veliko  Tarnovo - Kazanlak
De rit van 90 km naar Kazanlak was erg mooi. De natuur en de bergen waren schitterend. Kazanlak zelf is echter niet erg bijzonder. Maar om 's avonds uit te rusten voldeed het prima. De stad was wel fietsminded want ze hadden zelf een fietspad! naar de stad. Ik verbleef in Hotel Kazanlak (tel. 27 210, pl. Sevtopolis). Een groot voormalig staatshotel uit de jaren 60.

30 april: Kazanlak - Koprivistica
Vandaag een etappe van 120 km gereden. Het was warm en drukkend. Gelukkig was de omgeving weer de moeite waard. De laatste 18 km gingen nog goed bergop naar het mooie plaatsje Koprivistica. Koprivistica mag zeker niet bij je reisdoelen ontbreken als je naar Bulgarije gaat. Het is een klein bergdorpje met een rijke historie. Hier werd bijvoorbeeld het startsein gegeven voor de opstand tegen de Turken in de 19e eeuw. Het dorpje staat onder toezicht van de Bulgaarse monumentenzorg en het ziet er dan ook pictoresque uit. 's Avonds ontmoette ik in een restaurant Georg en Ani uit Sofia. Eigenlijk wilde ik die avond vroeg naar bed maar het werd circa 2:00 uur en vele halve liters bier later. Na 5,5 uur slapen toch maar op de fiets gestapt want ik wilde naar Sofia.

1 mei: Koprivistica - Sofia
Ondanks de korte nacht voelde ik me zo fris als een hoentje. Dat kwam ook door de lange afdaling overigens, ik dacht dat ik was vastgevroren aan mijn fiets. De weg naar Sofia was eenvoudig en veel berg af. De 120 km fietste ik dan ook in circa 4,5 uur.

2 en 3 mei: Sofia
Twee dagen heb ik door Sofia rondgelopen. Zeker een leuke stad maar als je geen musea e.d. wilt bezoeken heb je, in mijn ogen, aan één dag voldoende. Maar het was ook wel lekker om na 5 dagen fietsen weer eens door een grote stad te slenteren en lekker uit te slapen. Ik verbleef in Hotel Enny (tel. 983 3002, ul pop Bogomil 46), goedkoop maar wel een erg kleine kamer. Op 2 mei in de avonduren ben ik op bezoek geweest bij mijn Bulgaarse kennissen Georg en Ani. Het was, net als in het restaurant van Koprivistica, een avond met veel wijn, bier, eten en verhalen over het communisme, mijn reizen en literatuur. Georg is een literaire schrijver. Hij gruwelde dat ik tijdens deze reis een boek van James Clavell aan het lezen was :-). Verder had hij een bloedhekel aan Duitsers, Fransen en Russen.

4 mei: Sofia - Rila
Het was een pittige rit, niet zozeer door de afstand (85 km) maar wel door de sterke wind. Het was veelal fietsen op brede wegen. Gelukkig veel de verkeersdrukte mee. Het was eigenlijk de bedoeling om naar het Rila Klooster te rijden maar de wolken boven mij werden steeds donkerder en door de sterke wind lag ik al behoorlijk achter op schema. Ik besloot dus in Rila, 22 km van het klooster, halt te houden. Het enige hotel in het dorp was een ouderwets staatshotel met 60 kamers. Ik was de enige gast! Een beetje creepy. Ik was nog niet binnen toen het begon te regenen en dat is 's nacht pas gestopt. De keuze om hier te stoppen was dus een goede keuze.

5 mei: Rila - Rila Klooster - Rila.
De volgende dag scheen gelukkig weer de zon. De 22 kilometer naar het Rila Klooster was dan ook zeer de moeite waard. Het was een pittige klim maar over een geweldig mooie weg. Ook het klooster is een fantastisch monument dat door veel toeristen bezocht word. Ik had het geluk dat ik mee kon lopen met een Bulgaarse gids die een groep Vlamingen rondleidde. Hij sprak perfect Nederlands. Tegen de namiddag begon het weer te regenen en ik was juist op tijd terug in mijn hotel. Jammer genoeg heb ik geen foto's van het Rila Klooster omdat de batterij van mijn digitale camera leeg raakte, dom, dom, dom natuurlijk. Gelukkig waren er wel fotoboekjes te koop bij één van de vele souvenirswinkeltjes.

6 mei: Rila - Bansko
Op naar Bansko, een toeristisch plaatsje in de bergen en geroemd om zijn wintersportfaciliteiten. De rit van circa 75 km was weer door een prachtige natuurlandschap. De gehele dag was het echter zwaar bewolkt en er hing regen in de lucht. Ik was echter weer op tijd in mijn hotel gearriveerd. Ik verbleef in Duata  Smarcha (ul. velyan Ognev 2, tel. 2632). Een leuk hotel met vriendelijk personeel en een goede keuken.

7 mei: Bansko - Batak
De rit naar het meer van Batak bedroeg ongeveer 108 km en het was een fantastische route. Er leven nog veel Turken in dit gebied in plaats van kerktorens zag ik dan ook veel minaretten onderweg. Verder weer fantastische vergezichten. De weg was echter niet overal van goede kwaliteit, soms zelfs zeer slecht. Er zijn geen hotels in Batak, die liggen buiten het dorp aan de zuid-west kant van het meer. Daar heb je ook een fantastisch uitzicht over het meer wat gebruikt word voor watersport en om te vissen. Ik verbleef in een vriendelijk motel met een goede keuken. Het personeel sprak alleen Bulgaars en er was dan ook grote hilariteit toen ze mijn paspoortgegevens moesten invoeren in hun computer. Was ik dan echt hun eerste buitenlandse gast?

8 mei: Batak - Plovdiv
Ik startte 's morgens met een ijskoude maar mooie afdaling. Langzamer maar zeker werd het landschap minder bergachtig. Na een voorspoedige rit arriveerde ik in Plovid. Een hotel zoeken was helaas niet zo gemakkelijk omdat er een internationale bodybuilders wedstrijd in de stad was neergestreken, en die brede jongens en meiden hebben natuurlijk veel plaats nodig. Na drie keer nee gehoord te hebben kon ik neerstrijken in het Noviz Hotel (tel. 631 281, novizinc@plovdiv.ttm.bg, bul Ruski 55). Deze stad vond ik zelf wel één van de hoogtepunten van mijn reis, eigenlijk veel mooier dan Sofia. Omdat ik vrij vroeg in Plovdiv aankwam had ik 's middags nog alle tijd om één van de twee uitgestippelde wandelingen te maken die in mijn Lonely Planet reisgids beschreven waren. 's avond lekker op stap geweest in de Vodoo Club waar met veel flair cocktail gemaakt worden net zoals in de film 'Cocktail'. Ook goede muziek overigens en uitzicht op een romeinse ruine.

9 mei: Plovdiv
Lekker uitgeslapen vandaag en na een goed ontbijt begon ik het historisch gedeelte van de stad te verkennen. Hoogtepunt is het ampitheater. Vandaag is het de dag van Europa en die wordt in Plovdiv in iedergeval goed gevierd ondanks dat men nog niet lid is van de EU. Veel manifestaties met zang en muziek en veel folders over Europa.

10 mei: Plovdiv - Haskovo
Na veel cultuur gesnoven te hebben wordt het weer tijd voor wat sportiviteit. De rit naar Haskovo is eenvoudig door de sterke wind in de rug. Vandaag is er echter veel bewolking en ik bereik dan ook maar juist op tijd mijn hotel. De gehele namiddag en nacht regent het dan ook. Ik verbleef in Hotel Aida (tel. 25 164, ulitsa Rakovski) ook weer zo'n ouderwets voormalig Staatshotel. Het personeel is echter vriendelijk en behulpzaam. Dat kun je niet zeggen van het erbij horende restaurant met een onvriendelijke en ongeïnteresseerde bediening. Na afloop van de matige maaltijd nog een kop koffie proberen te bestellen maar helaas de koffie was op. Het slechtste restaurant wat ik deze vakantie bezocht heb ondanks dat de Lonely Planet gids dit een 'decent restaurant' vind.

11 mei: Haskovo - Edirne
Met de wind in de rug en een voornamelijk vlakke weg scheur ik naar Edirne. Vandaag zal ik Turkije bereiken. Onderweg wordt ik ingehaald door een Duitse Trike (een motor op 4 wielen). Grappig om te zien. Bij de grensovergang staat echter een flinke file, vooral bij het Turkse gedeelte. Ik kom zowaar Nederlandse Turken of moet ik zeggen Turkse Nederlanders tegen. Zij adviseren me om gewoon langs de auto's op te rijden want de wachttijd bedraag zeker 3 uur volgens hen. Het ziet er inderdaad niet naar uit dat het sneller gaat en trek daarom maar de stoute schoenen aan en rijd langs de lange rij van auto's. Zo nu en dan wordt ik bevoorraad met appels, brood en tomaten door vriendelijke en geïnteresseerde Turken die vragen of ik door naar Irak rij. Nog snel een visum (lees toegangsbewijs) kopen a €10,- voordat de laatste douanier mijn paspoort checkt. Al met al heeft de hele grensprocedure toch nog meer dan een uur geduurd. De trike die ik onderweg tegenkwam stond plots voor mij. De bestuurder was een Duitser uit Saksen die onderweg was naar Georgië. 'Und wieder zuruck" zei hij met een grijns.
Edirne zelf is een leuke en levendige stad met een aantal mooie moskeeën. De wandeling naar 2 ottomaanse bruggen gaat langs een winkelstraat met leuke kleine winkeltjes en restaurantjes. Bij de rivier zijn gezellige terrasjes. De mensen zijn heel nieuwschierig en zeker niet bang om je aan te spreken. In 2 uur tijd had ik al 3 e-mail adressen op zak! Vandaag ook gebeld met mijn goede vriend Faysal uit Istanbul om te vertellen dat ik er aan kom. Zijn commentaar toen ik hem vertelde dat ik met de fiets zou komen was: 'Warum? Du kannst ja auch mit dem Buss kommen!'

12 mei: Edirne - Tekirdag
De eerste 50 km gaat over een lange rechte weg. Het gaat constant op en neer, afdaling en daarna weer een steile helling. Onderweg kom ik een twintigjarige jongen op een oude racefiets tegen. Zijn Engels is niet zo goed en mijn Turks nog minder. Maar met handen en voeten kunnen we elkaar toch veel duidelijk maken, onder andere dat hij Volkan Tuna heet en helemaal idolaat is van Jennifer Lopez, tja welke man niet ;-). Hij woont in Alpulu, een dorpje dat op mijn route ligt, en als we daar aankomen nodigt hij me uit voor de onvermijdelijke thee. Na samen nog wat gebabbelt en naar muziek van JLO geluisterd te hebben ga ik weer op weg. Na een uur besluit ik om eens met de lunch te beginnen. Op de plaats die ik als picknick plek heb uitgekozen zitten 5 Turkse mannen te barbequen. Ik wordt meteen uitgenodigd en hoef mijn brood niet uit te pakken. Kip, tomaten en brood worden broederlijk gedeeld. Zij spreken alleen Turks maar weer dankzij handen, voeten en mijn woordenboek komen we toch heel wat van elkaar te weten. Na één uur neem ik afscheid na een overvloedige lunch.
Na nog een paar stijle klimmen en afdalingen en een kort openthoud omdat de Turkse EOD een bom aan het demonteren was beland ik uiteindelijk in Tekirdag.
Een leuke kustplaats. Ik verbleef in het Yat Hotel (261 1054, Iskele Caddesi). In otaal vandaag circa 140 km gereden.

13 mei: Tekirdag - Istanbul
Vandaag is de langste etappe van zo'n 145 km. Door de weg langs de kust te kiezen dacht ik dat dat die redelijk vlak zou zijn, niet dus! Het gaat alleen maar berg op en berg af. De hellingen zijn behoorlijk stijl. Volgens mijn kaart is het een mooie route, nee dus! Het uitzicht op de zee wordt meestal verhinderd door bebouwing en er is veel verkeer. Ik had verwacht dat het meeste verkeer de snelweg, die iets noordelijker ligt, zou nemen. Door de sterke wind verdween het laatste optimistische gevoel. Na 75 km zat ik er behoorlijk doorheen. Terwijl ik toch al zo'n 1150 km gefiets had deze vakantie! De tweede helft ging gelukkig wat beter, Istanbul kwam steeds korter bij en de wind werd iets minder. 30 kilometer voor Istanbul had ik overigens ook geen tijd meer om aan mijn vermoeidheid te denken omdat het verkeer enorm druk en gevaarlijk was geworden. De adrenaline stroomde door mijn bloed, hier mocht ik geen fout maken! Van alle kanten zoevden de wagens met zo'n 90 kilometer langs mij. Veel respect hadden ze niet voor mij. Het was niet altijd gemakkelijk om op de goede rijbaan te komen met de vele op -en afritten maar uiteindelijk arriveerde ik in de wijk Sultanahmet waar mijn vriend Faysal mij voor een vriendenprijsje een hotel had geregeld. Ik verbleef in Baruts Majestic Hotel, een mooi hotel met vriendelijk personeel en een goed ontbijt met een fantastisch uitzicht over de oude stad, de zee van Marmara en de Bosperus.

14, 15 en 16 mei: Istanbul
In Istanbul is zoveel te zien, daar zou ik een aparte website over kunnen maken. Istanbul is een wereldstad die zich op het snijpunt van Europa en Azië bevindt en die dus een kruising tussen de Europese levensstijl en de Anotolische traditities in zich verenigt. Je kunt er gemakkelijk een dag of 5 vertoeven en nog niet alles gezien hebben. Ik was echter al een keer eerder geweest in Istanbul dus veel zaken had ik al een keer gezien. Ik heb dan ook op mijn gemak een aantal toeristische attracties nog een keer bekeken maar ook lekker uitgerust, goed gegeten en goed gedronken en oude bekenden ontmoet en met hen het nachtleven van Istanbul verkent.