vrijdag 28/11 Amsterdam – Miami – San Jose
Het inchecken ging lekker snel. De dame bij de incheckbalie vertelde me dat ik mijn bagage in Miami niet zelf meer hoefde op te pikken en dat die rechtstreeks doorging naar San Jose. Dit in tegenstelling wat men mij eerder vertelde. Handig! want ik had maar 2 uur om over te stappen. Bij de kassier had ik een fietsdoos besteld en mijn instapkaart zou ik daar krijgen. Mijn fietstassen waren  ondertussen al ingecheckt en mijn boardingpas zou ik bij de kassier krijgen. Daar bleek uiteindelijk dat de dame aan de incheckbalie een foutje gemaakt had en dat ze alleen maar een boardingpas voor Miami gemaakt had. Ook mijn bagage ging naar Miami en niet automatisch door naar San Jose. De bagage was niet meer te herstellen. M.a.w. toch nog zelf van de band halen in Miami en opnieuw inchecken. Als dat maar goed gaat. Gelukkig kwamen we een uur eerder aan in Miami. En ook het inchecken verliep gelukkig voorspoedig. In San Jose aangekomen verliep het ook op rolletjes. Fiets en bagage kwamen netjes en snel van de band en ook de transfer was netjes op tijd. Er zaten nog 2 andere Nederlanders in het vliegtuig die ook ging fietsen in Costa Rica en in hetzelfde hotel, Hotel Rincon de San Jose, zouden verblijven. Na een rit van circa een half uur kwamen we aan in ons hotel. Al spoedig daarna naar bed gegaan.

Zaterdag 29/11 San Jose
San Jose ligt op 1150 meter hoogte en is een moderne stad. Niet veel historie te bekennen. Wel een aantal leuke parken en een overdekte markt die de moeite waard is. De stad deed me wel een beetje aan Heerlen denken. Veel nieuwbouw en veel winkels maar weinig cultuur. Ik had het dan ook al snel gezien. Tegen de avond in een barretje was gegeten en gedronken en ik kwam daar Juan Carlos tegen. Hij werkte op de universiteit, sprak goed Engels, en had vrienden in Nederland (Nijmegen) en was daar zelfs al geweest. Ik zelf ben er nog nooit geweest, hahaha. Samen met hem en enkele van zijn vrienden op stap gegaan in San Jose. Tegen een uur of 2 's nachts rolde ik in mijn bed. Shit morgen weer vroeg op want om 8:00 zou een auto mij San Jose uitbrengen.

Zondag 30/11 Transfer San Jose – St. Clara/Rio frio (startpunt van de fietsroute naar Puerto Viejo de Sarapiqui
Het eerste deel van het traject is voor fietsers verboden daarom werden ik en de andere 2 fietsers per auto naar St. Clara/Rio Frio gebracht, Vandaar zou ik fietsen naar Puerto Viejo de Sarapiqui. Maar misschien zou ik nog wat verder fietsen, want die dag had ik maar 33 km gepland. Niet echt spectaculair. De autorit duurde ongeveer een uur en de spectaculaire route ging voor een groot deel door het Parque National Braulio Carrillo. Tegen circa 10:00 uur werden we gedropt bij het startpunt. Het fietsen kon beginnen. De route zou vlak zijn maar om te beginnen is dat perfect. De weg was landelijk en met redelijk goed asfalt. Het terrein is licht glooiend met een aantal lange geleidelijke dalingen. Ik reed o.a. langs palmolie- en ananasplantages. Het verkeer was in het algemeen rustig en af en toe reden er grote vrachtwagens die fruit producten vervoerden. De hele ochtend had het geregend maar gelukkig was het regenen gestopt toen ik begon met fietsen. Het was wel warm en drukkend. Dat merkte ik vooral als ik stopte met fietsen en geen rijwind had. Na Puerto Viejo de Sarapiqui besloot ik nog een 15 tal kilometers door te fietsen. Ik stopte bij Centro Neotropico Sarapiqui. Vanuit mijn kamer had ik een mooi uitzicht op het regenwoud. Eerst geluncht in het restaurant. Nu waren en nog vele gasten maar vanavond vertelde de receptioniste mij was ik de enige gast. Na de lunch de omgeving wat gaan verkennen. Er bleek een wandelpad door het regenwoud te lopen, dus daar eerst maar eens een kijkje gaan nemen. Ik zag mooie vogels, grote insecten, een gordeldier en een schildpad. Verder was er een botanische tuin een een museum over de beschaving van de oorspronkelijke bewoners van Costa Rica. Zo kon je zien hoe zij hun doden begroeven en hun huizen bouwden. 's avonds goed gegeten en op tijd naar bed gegaan want ik had nog wat slaap in te halen.

Maandag 1 december Puerto Viejo de Sarapiqui – Venecia – La Fortuna
's morgens was het om 7:00 uur al goed warm. De zon scheen. Na een goed ontbijt om 8:00 uur vertrokken. Al snel werden de klimmen zwaarder en slingert de weg door heuvels. Onderweg waren er gelukkig wel voldoende  dorpjes met winkeltjes en sodas (kleine lokale eettentjes). Het gebied was nog steeds landelijk met veel plantages met suikerriet, papaya, cassave en bananen. Het was een pittige rit, mede ook door de hoge luchtvochtigheid en de hete zon. In La Fortuna is veel accommodatie. Ik besloot bij Gringo Pete te overnachten. Een budget hostel waar je voor 3 dollar kon overnachten. Ik besloot 2 nachten te blijven want ik wilde o.a. de vulkaan bezoeken. Na ingecheckt en gedoucht te hebben ben ik op zoek gegaan naar een touroperator die excursies aanbood voor de omgeving. Uiteindelijk gekozen voor Jacamar Tours en heb daar een combinatiedag geboekt. Dat betekent vanaf 07:30 tot circa 22:00 uur onder de pannen (incl. lunch en diner). M.a.w. ik krijg de volgende dag mijn dag wel om. We zouden naar een tropisch regenwoud gaan om daar de fora en fauna te bekijken. Daarna een bezoek aan een 61 meter hoge waterval waarna de lunch zou volgen. 's middags zouden we een vulkan had zisch gebied gaan bekijken waarna we zouden eindigen bij een termaal bad, maar dan puur natuur, het water wordt verwarmd door de vulkaan en eindigen met een diner aldaar. Ik ben benieuwd dus. 's avonds gegeten bij restaurant Don Rufino en nog was pilsjes gedronken in een lokale bar. Vanuit mijn hostel 's avonds een mooie blik gehad op de vulkaan waar je zelfs wat lava zag gloeien.

Dinsdag 2 december – La Fortuna
Het had 's nachts veel geregend en ook 's ochtends regende het nog. Het zou de hele dag blijven regenen. Ik werd precies op tijd opgepikt door de chauffeur en mijn gids Sylvia. We reden allereerst naar de het Arenal meer waar we gingen wandelen door een nabij gelegen natuurreservaat. Onderweg kon ik dus al de weg bestuderen die ik de volgende dag fietsend zou gaan afleggen. Het zag er pittig uit, veel klimmen en stijl, maar wel mooi. De wandeltocht die we maakten liep over een mooi pad en verder liepen we over hangbruggen die soms wel 100 meter lang waren en de hoogste lag op 48 meter hoogte. Zo kreeg je een fantastische blik op het regenwoud. We zagen mooie vogels, vlinders, een neusbeertje, eekhoorns, mieren die bladeren droegen en zelfs een pecarri (een soort everzwijn). Al verdween de laatste weer vliegensvlug het woud in. Ook de flora was geweldig. Sylvia wist er ook veel, in perfect Engels, over te vertellen. Daarna door naar de waterval (La catarata de la Fortuna). Eerst zo'n 400 treden omlaag maar dan kon je de waterval dan ook bijna aanraken. Daarna conditietraining :-), weer 400 treden omhoog. Na de lunch terug naar de stad om nog wat mensen op te pikken. Helaas waren zij in hun hotel nergens te bekennen. Dus met dezelfde groep op weg naar een vulkaan gebied waar in 1992 flink lava gestroomd heeft. We moesten van de gids Sylvia extra water meenemen als voorzorgsmaatregel indien de vulkaan plotseling zou uitbarsten. Het water dient dan gebruikt te worden om een kledingstuk goed nat te maken en dit dienen we dan voor onze mond en neus te houden. Op mijn vraag of deze maatregel ooit wel eens van toepassing is geweest voor toeristen werd bevestigend beantwoord. in 2000 zijn 2 toeristen (oma en kleinkind) en hun gids door as en lava om het leven gekomen. Ze hebben wel de auto nog gehaald en konden nog wegrijden maar het kwaad was al geschiedt. Het kleinkind stierf al snel en ook de gids heeft nog maar enkele weken geleefd. De oma stierf 2 jaar na datum. Haar longen waar te zwaar beschadigd. Leuk, dat hoor je pas nadat je de trip geboekt hebt :-). Vanaf 2000 is er een regel dat iedereen minstens 1,5 km van de vulkaan moet blijven. Na gewandeld te hebben over het lavaveld zijn we naar Tabacon Hotsprings gegaan waar we 2,5 uur mochten genieten van de natuurlijke warmwaterbronnen in een paradijselijke omgeving. Daarna aan het dinerbuffet. Thuis nog een pilsje gedronken in een lokaal barretje en toen naar bed. Het was een natte dag geweest. Erger kan het niet worden dacht ik optimistisch.

Woensdag 3 december – La Fortuna – Tileran
Het zal vandaag een zware etappe worden. Allereerst fietsend rondom de Arenal vulkaan en daarna om het Arenal meer. Het Arenalmeer is een kunstmatig aangelegd meer dat voor de elektriciteitsopwekking wordt gebruikt. 17 % van het elektriciteitsgebruik van Costa Rica wordt verzorgd door dit meer. De gehele route was goed geasfalteerd en bestaat uit een slingerende weg met veel (korte en stijle) klimmen en afdalingen. Het was bewolkt maar droog toen ik wegreed, maar helaas begon het al weer snel wat te druppelen. Maar de eerste helft van de rit was de regenval gelukkig niet zwaar. Gedurende de laatste 30 km werd het echter stormachtiger, kouder en een stuk natter. Het leek wel of ik meer in Engeland aan het fietsen was dan in Costa Rica. Een hotel had ik snel gevonden namelijk het La Carreta Hotel. De vriendelijke Amerikaanse eigenaar informeerde me over het Monteverde reservaat. Het openbaar vervoer was geen optie want de eerste mogelijkheid ging om 4.00 uur 's ochtends en de tweede en laatste mogelijkheid om 12.30 uur. De hoteleigenaar kende wel een taxi die mij wilde brengen. Na gebeld te hebben met de chauffeur zou deze in de loop van de middag langskomen om te komen onderhandelen over de prijs. Buiten stormde en regende het nog flink dus maar eens aan het reisverslag begonnen. Tegen vijven kwam de taxichauffeur Jesus zich melden. En ik kwam 2 oude bekenden tegen, de fietsende Nederlanders die samen met mij aan de trip begonnen waren. Zij wilden ook wel mee naar het Monteverde natuurpark. Dat scheelt weer een slok op een borrel want de chauffeur vroeg 130 dollar voor die dag. Alleen had ik dit nooit gedaan maar nu kost me de heen -en terugreis me dus 43 dollar. Daar valt overheen te komen. We besluiten het aanbod aan te nemen en de volgende dag om 7:30 te vertrekken. Met Alina en Andree nog wat gaan eten en wat gebabbeld over fietsvakanties, werkzaamheden etc. Op tijd naar huis gegaan en vroeg naar bed.

Donderdag 4 december – Tileran
Na een goed ontbijt bestaande uit pannenkoeken gingen we met een speciale taxi op weg naar Monteverde. Een groot natuurreservaat wat bewust ontoegankelijk is gemaakt. De weg er naar toe is onverhard en vol gaten, dit om een drempel op te werpen zodat niet teveel toeristen er op af komen. Ons hotel lag circa 40 km van Monteverde verwijderd maar zelfs met een 4x4 terreinwagen deden we er bijna 2 uur over. Er s veel te doen bij Monteverde maar op advies van onze chauffeur Jesus gingen we naar Selvatura. Naast een vlindertuin, die we niet bezocht hebben hadden ze een reptielen en amfibieafdeling, een grote verzameling insecten en een tuin waar je kolibries kon bekijken. Ze waren al helemaal gewend aan mensen en bijna handtam. Verder hebben we door het regenwoud gewandeld. Maar het hoogtepunt was dat we via kabels en katrollen boven en tussen het regenwoud zweefden. In totaal was het zo'n 3 km kabels, 18 platforms en sprongen we, met alleen een touw, als een echte tarzan van een platform naar beneden. Al met al een hele belevenis.
Om 16:00 uur weer met de auto terug naar het hotel. Wat ook weer zo'n 2 uur duurde. In het hotel hebben we nog gebeld met de Ensenada Lodge waar we met de etappe van morgen zouden eindigen. Helaas was er slechts 1 kamer beschikbaar. Ik heb de eer aan Andree en Alina gegeven en besloot dat ik meteen zou doorrijden naar Nicoya. 's avonds een heerlijke pizza gegeten en daarna in de bar vlakbij het hotel nog wat gedronken. O.a. geprobeerd te babbelen met Juan, een oude baas die zijn bier met grote brokken ijs verdunde. Iets wat veel gedaan wordt in Costa Rica, tja je moet er van houden. Op tijd naar bed gegaan want morgen weer vroeg op en zo'n 103 km fietsen. 's nachts was er een enorme storm met veel regen. Het dak van het hotelletje bestond voor een deel uit kunststofplaten. Het leek er soms wel op of het dak er vanaf zou vliegen. Slapen was door het lawaai in ieder geval een stuk lastiger.

Vrijdag 5 december – Tileran – Canas – Nicoya
Maar weer gestart met pannenkoeken want dat fiets lekker weg. Met Andree en Alina mailadressen uitgewisseld en toen op weg. De eerste 7 km voeren nog door heuvelachtig terrein met een pittige klim. Jammer genoeg regende het al weer. Na de eerste 7 km was het voornamelijk afdalen. Het landschap verandert en ook de regen verdween. De zon begon zelfs door te breken. Ik arriveerde nu in de provincie Guanacastle, die o.a. bekend staat om de graslanden met rundvee. Na Canas ga ik verder over de Panamerican Highway. Het terrein is heuvelachtig en er is redelijk veel verkeer. In het algemeen heb ik er weinig last van. De kwaliteit van het wegdek is goed. Na circa 20 km op de Panamerican Highway neem ik een afslag. De weg is van beton en van goede kwaliteit. Er zijn weinig dorpjes en de route blijft glooiend met af en toe vals plat maar zo nu en dan ook een iets steviger klimmetje. Nicoya bereikte ik gemakkelijk. En hotel was snel gevonden. Het werd Hotel Las Tinajas waar je voor nog geen 8 euro kon overnachten. Wel zonder ontbijt en geen warm water. Maar als je de hele dag in de hitte gefietst hebt maakt me dat laatste weinig uit. Nicoya is een levendig stadje met veel winkels, zelfs een fietsenzaak. Behalve de kerk is er weinig historisch te zien. Die avond chinees gegeten en verder het stadsleven een beetje bekeken. Ook nog een barretje opgezocht en het was er zo gezellig dat ik pas om 3 uur naar huis ging. Toch maar de wekker een uurtje later gezet. Gelukkig hoef ik morgen maar circa 57 km te fietsen.

Zaterdag 6 december – Nicoya – Tamarindo
Ook vandaag schijnt gelukkig de zon. De eerste 20 km is de weg van goede kwaliteit. Daarna wordt het asfalt slechter en de laatste 20 km is de weg onverhard. Op zich is dat geen probleem, alleen het stof van de voorbijrijdende auto's is vervelend. Maar het liep lekker en ik was snel in Tamarindo, Ik besloot er 2 nachten te blijven. Tamarindo is een surfersparadijs maar wordt ook door genoeg andere toeristen bezocht. Eigenlijk draait er alles om het toerisme. Accommodatie voldoende en verder ook veel restaurantjes, bars en toeristenwinkeltjes. Ingecheckt bij Villas Macondo. Volgens de Lonely Planet een topper. En  ik moet ze gelijk geven zeker gezien de prijs van slechts 30 dollar per nacht. Je krijgt er een soort huisje. Er is eventueel een keuken waar je gebruik van kunt maken, gratis internet en wifi, een mooi zwembad en vlakbij het centrum en het strand. De eigenaar Thomas, een Duitser, bleek een aardige vent te zijn. Na ingecheckt en gedoucht te hebben eens de klapper met excursiemogelijkheden bekeken. Ik wilde in ieder geval een avond naar Playa Grande gaan waar de mogelijkheid bestaat om de leatherback schildpad te zien. Deze komen van de Galapagos eilanden om o.a. op Playa Grande hun eieren af te zetten. De kans is klein dat je ze te zien krijgt maar die kans wil ik wel wagen. Verder was er o.a. ook de mogelijkheid om een zeiltocht met een catamaran te maken. De schilpaddentrip was snel geboekt maar voor de catamaran was ik maar de enige geďnteresseerde, dus helaas :-) dat wordt het strand morgen. Wat gaan eten en dan nog een paar uurtjes gaan pitten. om 19:20 werd ik door een busje opgepikt om naar de Playa Grande te gaan. Na eerst wat uitleg over de schildpadden begon het wachten. Het probleem is dat je niet weet hoelang je moet wachten. Dat kan 10 minuten zijn maar ook 4 uur. En als er een schildpad opduikt dan weet je nog niet waar, misschien moet je wel 4 km lopen. Maar we waren van alle gemakken voorzien. Er was een bar en strandstoelen. Ondertussen  speuren rangers van het natuurpark het strand af op zoek naar eierleggende schildpadden. Na circa een uur werd het signaal gegeven. Er was een schildpad gesignaleerd! en op ongeveer 15 minuten loopafstand. Na een kwartier goed doorlopen kwamen we  bij de schildpad die druk bezig was om een kuil te graven voor haar eieren. Onze aanwezigheid (2 groepen van circa 12 man en een aantal rangers) leek haar niet echt te storen. We hadden goed zicht op de kuil die ze aan het graven was en ook het leggen van de eieren konden we goed volgen. Daarna werd de kuil door haar dichtgemaakt en was de excursie voorbij. Maar het was het geld waard! Jammer genoeg mochten we geen foto's maken. 's avonds nog op stap geweest in bar Babylon. Een drukke open lucht discotheek. Ik vond het niet echt de moeite waard en je moest de chicas calientes (dames van plezier) regelmatig duidelijk maken dat je niet geďnteresseerd was in een paydate. Bar la barra was veel beter en had een goede latijns Amerikaanse sfeer. Het viel me wel op dat er nog al wat tuig op straat rondhing die je o.a. drugs wilde verkopen. Had ik eigenlijk nog niet eerder in Costa Rica meegemaakt. Tegen 3:30 terug in het hotel na onderweg bij een soda nog een hamburger gescoord te hebben.

Zondag 7 december – Tamarindo
Vandaag voor mijn doen laat opgestaan. Zo tegen half 11. Aan het strand stevig gebruncht. Daarna een strandstoel / parasol met locker gehuurt en de hele middag van het strand en de zee genoten. Ook hier viel me op dat er weer veel onduidelijke figuren op het strand rondhingen. Verder blijf ik het ongelofelijk vinden dat toeristen de hele dag op het strand in de zon kunnen blijven liggen bakken. Laat mij maar lekker onder de parasol. Maar goed ik fiets wel in dezelfde hitte :-) 's avonds goed gegeten in restaurant Copacabana en daarna nog wat biertjes gedronken. In een bar de surferscčne eens bekeken. Meestal sportieve gebruinde kerels met halflang of lang haar en meestal veel tatoes die van een biertje en sigaret houden. Ik had het gevoel dat het niet de echte topsurfers waren, maar goed ik kan me natuurlijk vergissen. Op tijd naar bed gegaan om ' s morgens in ieder geval fris naar Nicoya te kunnen vertrekken.

Maandag 8 december – Tamarindo – Nicoya
De route kende ik al dus dat was meegenomen. Eerst weer het stoffige gravelpad maar toen dat 1 x achter de rug was liep het dan ook weer lekker. Het zonnetje scheen vandaag weer fel. Aangekomen in Nicoya Hotel Las Tinajas weer opgezocht. Gedurende de middag wat rondgestruind door het stadje. 's avonds typisch tico's (kip, rijst, zwarte bonen en salade) gegeten. Daarna nog even de bar (Caballo Blanco) opgezocht waar ik al eerder was geweest. De eigenaars (Massiel en Kike) kenden me nog van de vorige keer. Ook daar nog even gebeld om een slaapplaats te reserveren voor  de 10e december in Atenas. Afscheid genomen van Massiel, Kike, Camila en Jessica want deze keer op tijd het hotel opgezocht. 's morgens weer op tijd op voor de etappe naar Puntarenas.

Dinsdag 9 december – Nicoya – Playa Naranjo + veerpont naar Puntarenas
Een mooie rustige route door een landelijke omgeving. Veel veeteelt, rijstbouw en andere akkerbouw. De route was grotendeels glooiend maar de klimmen waren gemakkelijk te doen. De kwaliteit van het asfalt was goed maar ook hier weer circa 10 km gravel. Gelukkig was er niet veel verkeer dus de stofwolken vielen mee. Ik was ruim op tijd voor de veerpont van 12.30 u. naar Puntarenas.  Op de boot kwam ik Alina en Andree weer tegen. De overtocht duurde circa een uur dus we hadden tijd om elkanders reiservaringen uit te wisselen. Overnachten wilde ik in eerste instantie bij Hotel Punta. Maar daar zaten ze in een verbouwing. De vriendelijke eigenaar wees me een goed alternatief. En hij had gelijk, de kamer was perfect voor nog geen 20 euro (incl. tv, airco, ijskast maar excl. warm water en ontbijt). 's avonds nog even langs het strand gelopen, wat gegeten en een barretje op gezocht. Maar op tijd naar bed gegaan want ik wist dat er de volgende dag een flinke etappe zou komen en ik had schijnbaar ergens op de tocht gestaan want ik had lichte keelpijn.

Woensdag 10 december – Puntarenas – Atenas
De keelpijn was weg maar mijn neus zat dicht. Ik voelde me ook een beetje zwak   in de benen. Wat te doen? Ik besloot het er op te wagen. Eventueel zou ik kunnen stoppen in Ortina. Ik had verwacht dat het tot Ortina redelijk vlak zou zijn maar eenmaal Puntarenas uit te zijn begonnen de klimmen al snel. Het was warm! Onderweg veel wegwerkzaamheden. Na zo'n twee en een halfuur kwam ik in Ortina aan. Niet eens zo'n slechte tijd gezien mijn lichamelijke conditie, de hitte, de wegwerkzaamheden en de stevige klimmetjes. Ik voelde me niet perfect maar toch maar doorgereden naar Atenas. In het begin zelfs nog een korte afdaling maar daarna moest ik meteen terugschakelen. De ketting kwam echter niet, zoals ik het wilde, op het kleinste tandwiel. Dat heb ik weer! Met moeite naar boven. Bovenop de top kon ik toch terugschakelen. Maar daarna hoefde ik ook niet meer veel op te schakelen want er moest flink geklommen worden. Het stijgingspercentage lag gemiddeld op zo'n 10 % maar er waren uitschieters tot 20%. Met bagage is dat niet mis. Vooral tot het plaatsje Desmonte was het pittig, daarna ging het iets geleidelijker omhoog. Onderweg mooie vergezichten waar ik veel van gebruik heb gemaakt om te genieten en uit te puffen. De weg was van goede tot redelijke kwaliteit maar helaas veel (vracht)verkeer die soms in colonnes voorbij reden. In Costa Rica zie je veel MACK's. Uiteindelijk in Atenas aangekomen. Ik wilde kijken of Anna's Place Bed & Breakfast nog open was maar tjdens de afdaling naar Atenas kwam vlak voor het stadje een Duitse B&B tegen. Ik wilde het zekere voor het onzekere nemen en ben hier gestopt om te vragen of men een kamer had. De oprit opgereden werd ik verwelkomt door 2 Duitse herders. Maar gelukkig ook de Duitse eigenaresse.  Ze had alleen huisjes in een parkachtige omgeving met zwembad en er was er nog eentje vrij. Het zag er schitterend uit. Mooi ingericht, compleet met keuken, safe en groot terras. Voldoende privacy en dat voor maar 35 dollar. 's Avonds begon ik mijn verkoudheid toch goed te voelen, hoestbuien en wat verhoging. Dat gaat niet goed, benieuwd of ik morgen wel verder kan rijden. Wel nog even wat gaan eten in het restaurant wat een paar huizen verderop lag en toen naar bed.

Donderdag 11 december – Atenas
De hele nacht flinke hoestbuien en een lopende neus gehad. Ik kon gelukkig een dag langer blijven. Vooral de hele dag geslapen en wat gelezen.

Vrijdag 12 december – Atenas
De koorts is weg en ook de hoestbuien zijn een stuk minder. Maar vandaag blijf ik in ieder geval nog in Atenas. Indien het een vlakke etappe was geweest dan was ik misschien wel gereden maar nu zag ik dat niet echt zitten. De etappes aan de Caribische kust zijn echter vlak en daar haar ik de schade wel weer in. Weer veel lezen dus vandaag. Krijg ik Gai-Jin van James Clavell misschien toch nog uit deze vakantie. Alhoewel ik vond zojuist een (zwak) wifi netwerk wat niet beveiligd is dus internetten kan ik ook nog. Ze hadden niet echt geďnvesteerd in een goed wifi netwerk want het signaal viel regelmatig weg. Als je 2 stoelen verderop ging zetten werd het echter meteen veel beter. Kwestie van je plaats kiezen. 's middags nog maar een gezondheidsslaapje gedaan en tegen 19:00 uur het restaurant maar weer eens opgezocht. Na het eten nog een paar pilsjes aan de bar gedronken en wat gebabbeld (zo goed als dat gaat) met de eigenaar. Zijn moeder bleek van Belgische afkomst te zijn en uit Luik te komen. Toen ik hem vertelde dat ik daar 20 km (niet helemaal waar) vandaan woon zei hij meteen 'Maastricht'. Hij was nog wel eens in Luik geweest en ook in Maastricht. Tegen 23:00 uur naar bed gegaan want als het een beetje loopt wil ik toch morgen weer gaan fietsen.

Zaterdag 13 december – Atenas – Poasito (Fraijanes)
's Morgens op tijd op gestaan en snel een ontbijtje gemaakt. Afscheid genomen van de aardige eigenares. Ik was in ieder geval de rustigste gast die ze ooit gehad had zei ze :-). Mijn plan was om eerst naar Grecia te fietsen om te kijken hoe het een beetje zou lopen met fietsen. Ik voelde me zeker nog niet perfect en met bronchitis is het toch lastig klimmen. De zon scheen, maar het was niet te warm, en de wegen waren rustiger dan de vorige etappe. De meeste hellingen kon ik goed aan behalve de hele stijle (circa 20%). Die moest ik vaak in stukken nemen. Maar goed ik ging weer vooruit. Veel klimmen dalen en tegen 10:30 was ik in Grecia en heb daar o.a. de grote rode kerk van dit stadje bekeken. De kerk is steen voor steen geďmporteerd vanuit Belgie. Zou dit de reden zijn waarom het restaurant in Atenas een eigenaar met Belgisch bloed heeft? In Grecia besloten om  door te rijden naar Poasito. Dan zou ik morgen de vulkaan Poas kunnen gaan bekijken, De route naar Poasito is prachtig. Koffieplantages en bloemkwekerijen, Om de bloemen tegen de felle zon te beschermen worden ze onder zwarte netten gekweekt. De zon werd echter steeds minder zichtbaar en vanaf Sabana Redonda, wat op circa 1400 meter hoogte ligt, begon het zelfs koud te worden en te miezeren. Het miezeren ging al snel over in een echte flinke regenbui met windstoten. Geen pretje dus. Ik besloot dan ook 3 km voor Poasito, bij Fraijanes, er de brui aan te even toen ik een hotel / restaurant (Jaulares) tegenkwam. Ze hadden cabinas en er waren er nog vrij. Morgen maar kijken wat ik ga doen. Ook afhankelijk van het weer. Het heeft natuurlijk geen zin om naar de top van de vulkaan te gaan, al dan niet met de fiets, als het regenachtig en stormachtig is zoals vandaag. Er is dan boven niets te zien vrees ik. Dus morgen vroeg opstaan en als het weer goed is doorrijden naar Poasito en de vulkaan bezoeken en anders doorrijden naar San Jose of nog beter Cartago. Maar dat wordt een lange rit door de bergen. Normaal geen probleem maar door de weersomstandigheden en mijn lichamelijke conditie kan dat tegenvallen. Het eten bij Jaulares is in ieder geval goed. Lekker, voedzaam en eenvoudig. 's avonds in het restaurant een bandje beluisterd. Een beetje jazzy en bluesachtige muziek. Wel mooi. Nog wat gebabbeld met de barman, die goed Engels sprak, en me o.a. vertelde dat het weer pas maandag waarschijnlijk beter zou worden. Volgens hem had het totaal geen zin om nu naar de Poas vulkaan te gaan, tenminste als ik ging voor de vulkaan zelf. M.a.w. dat wordt doorrijden waarschijnlijk.

Zondag 14 december – Fraijanes - Cartago
Inderdaad was het nog slecht weer. Zwaar bewolkt en wat mistig. Ik had geen zin om hier nog langer te blijven en besloot om te proberen om Cartago te bereiken. Het eerste deel van de etappe fietste ik door prachtig berg- en heuvellandschap. Zelfs met dit bewolkte weer was het nog mooi. Veel koffieplantages, bloemkwekerijen en zwartbont vee. Toen ik de afdaling naar de hoofdstad San Jose inzette kwamen me veel wielrenners en mountainbikers tegemoet. De meeste hadden het behoorlijk moeilijk tijdens de klim. Voor mij was het een mooie afdaling. Zo'n 20 km voor San Jose neemt de verkeersdrukte goed toe en was het voorbij met de pret. Ik volg de de borden Cartago maar moest, jammer genoeg, dwars door het centrum van de hoofdstad. De drukte bleef tot en met Cartago. Vlak voor Cartago nog een flinke klim over de Pan American Highway. Cartago is een vrije grote stad en daarom was het nog een hele klus om het hotel te vinden. Ik zag namelijk vrijwel nergens de namen van de straten en dan is het toch lastig om je te oriënteren. Maar uiteindelijk toch gevonden natuurlijk. Ik verbleef in de Los Angeles Lodge, tegenover de mooie basiliek. 's avonds koelde het hier enorm af en heb mijn wintertrui en lange broek maar eens aangetrokken. Goed gegeten in het restaurant La Puerta del Sol gelegen naast het hotel. Op tijd naar bed gegaan want ik wilde de volgende dag gaan fietsen naar de Irazu vulkaan die op 3432 meter ligt. De beklimming vanaf Cartago was circa 30 km. hopelijk is het morgen mooi weer.

Maandag 15 december – Irazu vulkaan
Toen ik ' s morgens om half 6 op stond was het helder en zonnig weer. De rit kon dus beginnen. Om 6:00 zat ik op de fiets want ik wilde er vroeg zijn. 'smiddag ligt  de vulkaan namelijk vaak in de mist. Volgens Lonely Planet is het zelfs verstandig om er tegen 10:00 uur te zijn. Maar of ik dat haal...
De route naar de vulkaan staat goed met borden aangegeven. Ik nam extra kleren mee want het zou boven wel eens koud kunnen zijn. De eerste 5 km viel vies tegen. Steile beklimmingen! Ik had het wat gemakkelijker verwacht. De volgende 5 km liepen daarentegen wel weer lekker en ik had een lekker ritme. Maar daarna werd het weer een stuk pittiger. Ik was blij dat ik geen bagage bij me had. Circa 10 km voor het einde zat er tot mijn verbazing zelfs een kleine afdaling van circa 3 km in maar daarna moest dat natuurlijk weer teruggeklommen worden. De laatste 7 km waren dan ook weer pittig. Bij de poort van het Nationaal Park aangekomen kreeg ik te horen dat er voor fietsers een speciale prijs was. Slechts 2 dollar hoefde ik te betalen in plaats van de circa 7 dollar. Dat is weer meegenomen. Gelukkig lag de vulkaan er schitterend bij. Maar het was er wel koud. De diverse kraters bekeken en er wat rond gewandeld. Daarna wat gegeten in het restaurantje. En toen afdalen. Dat ging heel wat sneller. Al met al was ik binnen een klein uurtje weer in Cartago. De heenweg kostte me bijna 5 uur. M.a.w. het was een zware klim. Maar wel de moeite waard. Onderweg waren mooie uitzichten, er was weinig verkeer en de kwaliteit van het wegdek was goed. 's avonds weer goed gegeten in restaurant La Puerta del Sol en toen bij de bar Le Jardin nog een paar biertjes gedronken.

Dinsdag 16 december – Cartago – Turrialba
Het ontbijt in het hotel start pas om half 8. Maar ik hoefde vandaag geen lange rit te fietsen dus het maakte niet zo veel uit als ik wat later zou starten. Buiten was het bewolkt. Maar goed dat ik gisteren naar de vulkaan ging. Tegen circa half 9 op weg gegaan. Mijn jasje maar aangetrokken want het was toch nog wat frisjes zo zonder zon. De route ging over behoorlijk drukke wegen maar wel met mooie vergezichten. Door de bewolking was daar nu helaas wat minder van te zien. Verder die dag veel (pittige) klimmen en dalen. Er waren weer veel bloemkwekerijen en koffie- en suikerrietplantages. Halverwege kwam ik in gesprek met een wielrenner die me passeerde. Diego Montenegro, 22 jaar,  studeerde Engels en wilde onze conversatie gebruiken om zijn Engels wat te oefenen. Geen probleem natuurlijk zolang je maar niet te hard fiets zei ik. Onderweg wat gebabbeld over reizen, werk, Costa Rica, Nederland en wielrennen natuurlijk. We gingen de afdaling in naar zijn woonplaats Cervantes en hij nodige me uit om wat te komen drinken bij hem thuis. 'kijk daar woon ik en wees op een groepje huizen die langs een pittige helling lagen. Laat hij nou juist in het huis wonen dat helemaal bovenaan die helling ligt :-). Bovenaan gekomen bleek hij ook nog zijn huissleutel vergeten te zijn. Niets te drinken dus en na nog even gebabbeld te hebben afscheid genomen en e-mail adressen uitgewisseld. Na Cervantes nog een paar stevige klimmen en mooie afdalingen. Ook onderweg mijn regenjas moeten aantrekken want het begon te hozen. 1 km verderop was de weg weer kurkdroog. Daarna de goed lopende en lange afdaling naar Turrialba ingezet. Eenmaal in Turrialba aangekomen ingecheckt in Hotel Interamericano. Het hotel schijnt veel gebruikt te worden door kayakers en wildwatervaarders. Iets wat in de regio van Turrialba veel gedaan wordt. 's avonds op tijd naar bed gegaan want de volgende dag zou ik een flink stuk moeten fietsen waarvan de eerste 50 km bergachtig zouden zijn.

Woensdag 17 december – Turrialba – Puerto Limon
Vroeg opgestaan. Maar gelukkig valt dat in Costa Rica altijd erg mee. Met zomers weer is het altijd gemakkelijker opstaan. Het eerste deel van de rit moest er veel geklommen en gedaald worden. Enkele klimmen waren nog behoorlijk pittig. Maar wel met prachtige uitzichten. Ook was er weinig verkeer. Als uiteindelijke beloning van al dat klimmen volgde een afdaling van circa 22 km naar de vlakte van Limon. Uiteindelijk arriveerde ik in het stadje Siquirres. Vandaar zou het nog zo'n 65 km tot de havenstad Puerto Limon zijn. Het was even lastig om de juiste weg te vinden maar daarna toch op weg over een vlakke lichtglooiende route. Er waren veel bananenplantages en er was ook veel vrachtverkeer die goederen transporteerden naar de haven van Puerto Limon. De kwaliteit van het wegdek was goed maar door de verkeersdrukte vond ik het geen prettige weg om te fietsen. Verder was de overgang tussen het vele klimmen en de vlakke etappe groot. In het begin had ik het moeilijk om in mijn ritme te komen ook al door een enorme puist op mijn kont. Maar de laatste 20 km gingen gelukkig weer als vanouds. Onderweg waren er regelmatig fruitstalletjes, restaurantjes en soda's. M.a.w. je hoefde niet te verdorsten of te verhongeren. Wel was het duidelijk dat de Caribische kust een stuk armoediger was dan wat ik tot nu toe in Costa Rica had gezien. De huizen zagen er een stuk soberder uit en ook de wegen waren van mindere kwaliteit. Ook meer negers in het straatbeeld. Oorspronkelijk zijn zij afkomstig van Jamaica en hier komen werken aan de spoorweg die aangelegd moest worden en op de bananenplantages. In Puerto Limon aangekomen ingecheckt in Park Hotel. Het beste hotel van de stad maar de prijs veel reuze mee. De kwaliteit was goed. 's avonds lekker gegeten in het restaurant van het hotel en daarna een barretje opgezocht. Daar kwam ik in gesprek met Perry Edwards, duiker en eigenaar van het bergingsbedrijf Sub-Sea Utilities. Interessante gast en we bleven kletsen (en drinken) tot circa 2.00 uur. Perry bracht me nog naar mijn hotel (circa 300m) en we namen afscheid. Hij gaf me zijn telefoonnummer en het telefoonnummer van een collega die 2 keer per week met een truck naar San Jose reed. Wellicht een interessante optie, dan zou ik langer aan de Caribische kust kunnen blijven en ik hoefde ook niet meer dezelfde weg terug te fietsen.

Donderdag 18 december – Puerto Limon – Cahuita
Ondanks het lange stappen met Perry toch weer vroeg wakker. Stevig ontbeten (rijst, zwarte bonen, omelet met spek, koffie en jus) en daarna op weg. De route was vlak en liep gedeeltelijk langs de zee. Gelukkig was er weinig verkeer en in het algemeen was het asfalt goed. Toch voelde ik de puist op mijn zitvlak goed vandaag. Sodemieters het lijkt of die elke dag groter wordt. Na ruim 2 uur rijden ingecheckt bij Atlantida Lodge. Na gedoucht te hebben een beetje de omgeving verkend en o.a. een gezellige reggae bar vlakbij mijn lodge gevonden. Daar zou ik 's avonds ook nog even naartoe gaan. Om 17.00 dacht ik een paar uurtjes te gaan slapen maar ik werd 's nachts om 24:00 uur wakker. Besloot toen maar te blijven liggen :-)

Vrijdag 19 december – Cahuita
De volgende dag natuurlijk volledig uitgerust. Ontbeten bij de Lodge voor 5 dollar. Deze keer maar niet voor een zwaar ontbijt gekozen maar voor vruchten en yoghurt. Voor 5 dollar vond ik de kwantiteit maar matig. Dat was dik verdienen voor ze. Daarna op weg naar het Nationaal Park van Cahuita waar je een wandelpad (gedeeltelijk) langs de zee hebt. Een mooie wandelroute waar je naast mooie uitzichten ook veel dieren kan zien. Naast mooie grote vlinders, bladdragende mieren, hagedissen heb ik zelfs apen gezien. Die zijn al behoorlijk verpest en aan mensen gewend. Toen ik aan het lunchen was was er 1 zo brutaal om het brood zowat uit mijn handen te trekken. Toen klappen in de handen niet hielp heb ik het dier maar een schop gegeven want hij (zij?) bleef maar vlak voor mijn gezicht ronddansen in de hoop een stuk brood te kunnen bemachtigen. Nog wat gezwommen in de zee en toen weer terug naar mijn lodge. 's Avonds het restaurant Chao's Paradise bezocht en daarna toch maar de gezellige reggae bar (Reggae Restaurant) opgezocht. Het bleek dat de eigenaar de zaak pas 3 weken geleden van zijn vader had overgenomen. Hij had 10 jaar gevoetbald in Italie (Sardinie). Verder was er een grote groep Zwitsers te gast.

Zaterdag 20 december - Cahuita - Puerto Viejo de Talamanca
Een korte rit van circa 15 km waarvan de laatste kilometers over een slechte onverharde weg ging. 's Nachts had het goed geregend dus er lag nogal wat water. Gelukkig was er weinig verkeer. Ingecheckt bij Cabinas Guarana. Daarna gebeld met James Bishop, een collega van Perry uit Puerto Limon. Volgens Perry ging die 2 x per week met een bestelbus naar San Jose. Eens kijken of hij mij eventueel terug zou kunnen nemen. Maar helaas hij ging niet meer naar San Jose maar wilde me met alle plezier meenemen naar Limon. 'Daar kun je in ieder geval elk uur een bus krijgen naar San Jose' zei hij. Vond ik ook al een prima optie en ik zou maandag om 6.30 voor zijn deur staan. 's Middags nog wat op het strand gelegen en 's avonds gegeten in een soda. Daarna in een restaurant een optreden gekeken van een popmuzikant die zowat elk nummer kon spelen die het publiek hem toeriep. Daarna in Hotel Mantza, waar ook een bar bij was, een optreden van een salsa band gekeken. Het was er gezellig druk en de muziek was super. 's Nachts om half 4 belandde ik in mijn bed.

Zondag 21 december - Puerto Viejo de Talamanca
Lekker uitgeslapen en daarna een restaurantje bij het strand opgezocht voor een goede brunch met fruit, koffie, brood en spek en ei. Daarna het strand opgezocht om lekker van de zon en de zee te genieten. Overigens lig ik meestal in de schaduw van een grote palmboom. Ik snap niet dat mensen de hele dag in de zon kunnen liggen bakken. Tegen het eind van de middag terug naar mijn hotel en daarna weer een restaurantje opgezocht. Een echte relaxdag vandaag. 's Avonds terug naar Hotel Mantza waar een Calipso band zou optreden. Maar de kwaliteit was niet dezelfde als van de salsa band van gisteren dus ik ben redelijk op tijd naar huis gegaan. 's Morgens zou ik ook weer vroeg opmoeten om met James te kunnen meerijden.

Maandag 22 december - Puerto Viejo de Talamanca - San Jose
Om half 6 opgestaan en klokslag half 7 stond ik bij James Bishop voor de deur. Na een kop koffie gedronken te hebben gingen we op weg naar Puerto Limon, 60 km van Puerto Viejo de Talamanca vandaan. Onderweg gebabbeld over reizen, Costa Rica, duiken. James zette me af op het busstation en nadat ik mijn kaartje gekocht had kon ik meteen in de bus van San Jose stappen. De fiets ging onderin. Na circa 4 uur rijden kwamen we aan in San Jose. Het busstation bleek niet ver van Hotel Rincon de San Jose te liggen. Na het inchecken meteen de fiets ingepakt en daarna de stad in. Wat gegeten bij een soda. Daarna wilde ik Juan Carlos nog bellen maar dat is er niet meer van gekomen. Na het eten, tijdens het drinken van een kop koffie, kreeg ik flinke buikkrampen en begon ik enorm te zweten. Ja hoor een voedselvergiftiging. Maar kan dat al zo snel na een maaltijd? of had ik die al opgelopen in het wegrestaurant waar de bus stopte? Terug naar het hotel en geslapen tot 's morgensvroeg. Ligt ontbeten want ik voelde me nog niet echt geweldig en daarna stond mijn transfer naar het vliegveld al klaar. Het inchecken ging gelukkig snel en daarna wat gesurfd op het gratis wifi-netwerk van het vliegveld. Jammer genoeg hadden we bijna een uur vertraging maar toen toch op weg naar Miami waar ik moest overstappen. In Miami moest je alle bagage van de band halen en opnieuw inchecken. Net zoals op de heenweg was de controle streng. De fietsdoos moest zelfs door de scanner en bleef vastzitten in het scanapparaat. De douanier moest de doos er met geweld door heenduwen :-). Daarna was natuurlijk alle tape los van de deksel. Ik wilde juist mijn tape gaan zoeken toen een behulpzame Amerikaanse passagier naar me toe kwam met een rol tape waarmee ik de doos opnieuw mee kon dichtsnoeren. Het inchecken verliep verder snel. Het vliegtuig van Martinair bleek grotendeels leeg te zijn. Meer beenruimte dus! Redelijk geslapen en klokslag half elf landen we op Schiphol. Nog 3 uurtjes treinen en dan zat de vakantie er weer op. Brrrrr het was maar 7 graden in Nederland, dat viel tegen!