8 mei - Amsterdam - Moskou
's morgens op tijd op Schiphol. De fiets en mijn bagage opgepikt bij het bagagedepot. De medewerker van het depot was geïnteresseerd waar ik ging fietsen. In Rusland vertelde ik hem. Je hebt toch wel een wapen bij je? Dat is wel nodig daar was zijn antwoord. Dat mag niet mee in het vliegtuig zei ik hem maar in Moskou koop ik er een bij de Russische maffia :-)

Het was druk, chaotisch bij het inchecken. Na 1 uur toch bij de balie aanbeland en daar werd me verteld dat ik in de verkeerde rij stond. Fietsen kunnen alleen ingecheckt worden bij balie 16 en de boardingpas moest nu altijd bij de automaat aangemaakt worden. Shit weer iets nieuws. Met hulp van een KLM medewerkster snel de boardingpas aangemaakt en toen via een sluipweg weer naar een incheckbalie. Vreemd genoeg niet 16 maar dit was ook goed zei ze. Ik ben benieuwd dacht ik bij mezelf. Het inchecken ging gelukkig snel en toen snel door naar de douane. Het vliegtuig had meer dan een half uur vertraging. om half 4 landde ik in Moskou. Lekker warm hier, een graadje of 24. Toen ik in de aankomsthal aankwam was mijn  bagage er al. Dat viel dan al weer mee. Het heeft ook een voordeel als je al een van de laatste incheckt. Bij de douane ging het alarm af en moest ik wachten. Niemand mocht er meer door. Na circa 15 min kon ik verder zonder verder gecheckt te worden. In de hal meteen een taxiscout aangehouden die een taxi voor me regelde. Een Fort Mondeo zei hij. Prima als de fiets maar mee kan. Fiets inclusief doos paste er precies in. Het grapje koste me wel 3000 rubles. Geen kinderachtige prijs maar als ik nee zeg vind ik toch geen ander. Binnen een dik half uur bij de jeugdherberg aangekomen. Een klein hostel maar wel gezellig en een mooie locatie in de wijk Arbat. Vlakbij het Kremlin en het Rode Plein. 's avond wat rondgelopen, gegeten en toen nog een biertje gaan drinken in een bus die als kroeg verbouwd was. Er was live muziek. Daarna in de jeugdherberg nog kennisgemaakt met een aantal Limburgers en daarmee wat gebabbeld.

9 mei - Moskou
Het is Bevrijdingsdag in Rusland. Eerst ontbeten bij Starbucks en gebruik gemaakt van hun gratis wifi-netwerk. Toen de parade afgewacht. Nog zeker een uur wachten in de volle zon. Maar toen kwam dan ook het Russische wapengeweld langs gedenderd. Tanks, kanonnen, raketten en vliegtuigen in de lucht. De mensen om me heen waren dol enthousiast. Dit zou in Nederland niet kunnen denken ik. Na een uur zat de parade er op. De gemeentelijke reinigingsdienst ruimde alles op en spoot de straten nat. Dit was minstens even indrukwekkend dan het Russische leger. Daarna de omgeving van de wijk Rabat gaan bekijken. Toen dat er op zat wilde ik naar het Kremlin maar de wegen waren nog afgezet en je kwam er niet door. Toen maar een alternatieve route genomen en door een langgerekt stadspark gelopen. Vroeger had hier de stadsmuur gestaan. Onderweg een aantal kerken bekeken en een abdij. Ook hier stond alles in het teken van 9 mei en het was ook nog eens 65 jaar geleden. Veel Russen liepen met de Russische vlag of hadden een baret op. In het park waren ook veel replica's van oude propagandaposters te bewonderen. Ik spreek en lees dan wel geen Russisch maar de betekenis was me toch wel duidelijk. Een goede tekening zegt vaak meer dan 1000 woorden. Toen was het alweer tijd om terug naar de jeugdherberg te gaan. Onderweg nog wat gegeten. Daarna in de herberg gesproken met mijn medebewoners. Een bont gezelschap van Limburgers, Duitsers, één Argentijn, één Waal die ook écht géén Nederlands sprak en natuurlijk de Russische medewerkers. Dit alles onder het genot van een lekkere zachte wodka en wat biertjes. Veel van mijn medebewoners zouden de volgende dag vertrekken. Tenminste als het luchtruim vrij zou zijn van vulkaanas. Want men had die dag een aantal Duitse luchthavens gesloten.

10 mei- Moskou
Vandaag ging ik o.a. een wandeling maken in  de omgeving van het Kremlin / Rode Plein. Tevens van een nood een deugd gemaakt en het begin van de fietsroute, die ik morgen wil afleggen, verkend. Toevallig was er ook een wielerronde aan de gang. Hele straten waren afgezet maar nauwelijks tot geen kijkers. 2e wandeling. In mijn Lonely Planet stond ook nog een literaire wandeling die vlakbij mijn jeugdherberg zou eindigen. Onderweg vele standbeelden en / of woningen van Russische schrijvers. Behalve Pushkin en Tolstoy zeiden de meesten me weinig. In de jeugdherberg aangekomen bleek het een stuk rustiger te zijn. Er waren zo'n 8 man vertrokken (van de 16). Hiervoor in de plaats waren gearriveerd 2 Turkse zakenmannen uit Istanbul. Hun zaken bleven voor mij vrij onduidelijk. En 2 Japanse meisjes, compleet met kimono. Die avond op tijd naar bed gegaan want ik wilde de volgende dag op tijd vertrekken.

11 mei – Moskou - Sergiev Posad
Om half 7 op gestaan. Ontbeten en toen de fiets gepakt. De route door Moskou verliep lekker. Het was druk natuurlijk maar ik vond het goed te fietsen. Eenmaal buiten Moskou zou ik de grote weg (M8) verlaten en stillere wegen opzoeken. Onderweg was het soms goed uitkijken want er werd hard gereden en soms moest je van rijstrook wisselen om de juiste afslag te kunnen nemen.  In de buurt van Ivanteevka de M8 achter mij gelaten. Ik rij door een streek met veel dennenbomen en berken. De weg is vlak en soms ook glooiend. Een enkele keer een helling van circa 10 tot 12%. Maar die waren meestal maar kort. Het verkeer was een stuk minder maar toch nog wel druk. Na verloop van tijd werd het een stuk rustiger en reed ik door kleine dorpjes. Er was één probleem ik kon de juiste weg niet meer vinden. Ik wilde een onverharde weg nemen maar kon hiervan het begin niet vinden. De meeste mensen wisten niet waar ik het over had en kende de weg niet. degene die het wel wist die begreep ik weer onvoldoende. Bewegwijzering was er natuurlijk ook niet. Uiteindelijk heb ik het opgegeven. Ik moest 10 km terugrijden en besloot dan maar plan B in stelling te brengen. Maar ook dit verliep niet zoals ik het verwacht had. Plan B was namelijk een mooie lange rechte weg die liep van Krasnoarmeysk naar de A-108. Dit zou betekenen dat ik in ieder geval de drukke M8 achter me zou kunnen laten. Er was echter één probleem, de weg bestond niet. In ieder geval dat vertelde me de drie mensen die ik de weg vroeg. Ze snapten niet hoe dit op mijn kaart vermeld stond. Ik heb zelf ooit wel eens gehoord dat Russische wegenkaarten gemaakt worden door militaire kaarten te kopiëren. Op deze laatste staan echter ook niet bestaande wegen op of bepaalde wegen worden gewoonweg niet vermeldt om zo de vijand te misleiden. In ieder geval moest ik nu nog eens dik 5 km terug. Al met al had ik 2 uur gefietst maar was geen meter opgeschoten. Toen toch maar de M8 genomen en ik schoot, mede door de wind, lekker op.
 Om 17:00 uur reed ik Sergiev Posad binnnen. Minstens 2 uur later dan gepland maar goed ik was er.

Sergiev Posad is eigenlijk voornamelijk bekend om het Troitse-Sergieva Lavra Klooster uit de 14e eeuw, één van de belangrijkste kloosters van Rusland. Het klooster herbergt diverse kathedralen en andere heilige gebouwen. Het klooster gerbergt tevens de zomerresidentie van de Patriarch van Moskou en wordt daarom ook wel eens het "Russische Vaticaan" genoemd. Een ander vooraanstaand gebouw uit Sergiev Posad is de Hemelvaarts Kathedraal, waarnaast het graf van Tsaar Godunov te bezichtigen is.

Bij het binnenrijden zag ik de oude stad al liggen. Een magnifiek gezicht die uivormige koepels en die indrukwekkende wallen om de abdij te beschermen. Een hotel had ik snel gevonden en ingecheckt bij Russky Dvorik. Er was nog plaats. Beide receptionisten zeiden dat ze geen Engels spraken maar dat viel reuze mee. Mijn Russisch is een stuk minder. Na het inchecken en een lekkere douche het klooster bezocht. Er waren weinig toeristen maar des te meer Russisch orthodoxe priesters in zwart gewaad en vooral gelovige vrouwen met haardoek. Nadat ik het klooster uitgebreid had bekeken en tevens genoten had van het klokkenspel van de kerktoren lekker gegeten bij het restaurant van het hotel. Na de maaltijd nog wat door het stadje gelopen maar dat stelt, behalve het klooster, niet veel voor. In tegenstelling tot de meeste andere plaatsen aan de Gouden Ring, heeft Sergiev Posad een modern uiterlijk. De nabijheid van Moskou is duidelijk te merken. Sergiev Posad heeft zelfs een McDonalds. M.a.w. op tijd terug naar het hotel. Dat overigens van uitstekende kwaliteit is.

12 mei Sergiev Posad – Peréslav Zalessky
Na een lekker ontbijt om half 10 vertrokken naar Peréslav Zalessky. een korte rit van circa 65 km. De weg (M8) was gelukkig een stuk minder druk. Het was een heuvelachtig parcour maar de stijgingen vielen al met al mee. Langs de weg veel berken en naaldbomen. Het was al weer een zomerse dag met temperaturen van tegen de 26 graden. Tegen het begin van de middag arriveerde ik in Peréslav Zalessky. Ik wilde overnachten in Hotel Pereslavl en dit hotel had ik al snel gevonden. Van buiten zag het er nogal shabby uit maar volgens de Lonely Planet was het binnen helemaal opgeknapt. En dit was ook zo. Tot nu toe viel de kwaliteit van de hotels me reuze mee. De kamers en sanitair waren allemaal netjes. Vroeger had je in veel Russische hotels nog een gangdame waar je de sleutel moest ophalen en was er op elke gang een cafeetje waar je kon eten en drinken. Tot nu toe heb ik deze fenomenen niet meer gezien. Jammer eigenlijk want ik vond het altijd wel wat hebben. Maar efficiënt was het natuurlijk niet en ook in Rusland moet men met de tijd mee. Dat Rusland aan het veranderen is zie je ook aan veel andere dingen zoals mannen die korte broeken dragen en niet meer altijd een jas aanhebben, verder dragen de mannen geen handtasje meer, de haardracht (de typische Russische coup bij mannen en vrouwen zie je toch steeds minder), er wordt minder gedronken op straat, het autopark ziet er veel beter uit etc. etc. M.a.w. internet, MTV, Hollywood films, tv, het vrije reizen en toeristen veranderen Rusland. Tenminste in de regio waar ik nu door rondreis.

Na gedoucht te hebben ging ik de bezienswaardigheden van Peréslav Zalessky bekijken. Het was een uitgerekt stadje dus heb ik de fiets maar meegenomen. Allereerst naar het Botik museum gelegen aan het Plesheevo meer. Dit meer is door Peter de Grote nog gebruikt om zijn eerste zeevaartkennis op te doen. Hij bouwde er o.a. een kleine vloot en één van deze scheepjes is nog te bewonderen in het Botik Museum. Helaas was het museum dicht, 6 km voor niets gefietst behalve dat ik dan een blik op het meer heb kunnen werpen. Daarna naar het Goritsky klooster. Een indrukkwekkende abdij boven op een heuvel. Maar alles was in slechte staat. Je moest kaartjes bij de kassa kopen en de dienstdoende dame vroeg me welk soort kaartje ik wilde. Tenminste dat begreep ik uit haar verhaal. Er was één probleem, ik had geen flauw idee wat er te zien was. En dit zag ik ook bij de kassa niet ophangen. Read the fucking manual zou ik later tegen mezelf zeggen want in mijn Lonely Planet stond het perfect omschreven. Maar op dat moment dacht ik daar niet aan en heb alleen over het terrein van de abdij gezworven. Daarna door naar de Nikolsky vrouwen klooster. Deze was uitstekend gerestaureerd. De koperen uivormige koepels glansden in de zon, alles zat goed in de verf, de paden netjes aangeharkt en overal stonden bloemen (tulpen!) en planten. Daarna nog in het centrum een aantal kerken bekeken en toen begon de maag toch te rommelen. Gegeten in het café van het hotel. Bedient door een vriendelijk Russin die perfect Engels sprak. Ze zouden haar bij de receptie van het hotel moeten laten werken want de dames daar spraken geen woord Engels.

13 mei – Peréslav Zalessky – Rostov Veliky
Na weer een goed ontbijt bestaande uit thee, brood met kaas, pannenkoeken met room en rijstepap op weg gegaan naar Rostov Veliky. Een rit van zo'n 65 km. Het was weer warm vandaag. Het was wat drukker op de weg vandaag, tenminste zo voelde dat aan. Het kwam vooral omdat er op het eerste gedeelte van de route vrijwel geen vluchtstrook was en het verkeer dus vlak langs me reed. Na verloop van tijd was er wel weer een vluchtstrook of was er zelfs een 3 baans weg. De omgeving was weer de moeite waard. Na ruim 3 uur kwam ik in Rostov Veliky aan, Veliky betekent groot. Toch is het maar een slaperig stadje van circa 33.000 inwoners. Maar ooit was men de concurrent van Moskou.
Samen met Suzdal kan Rostov Veliky (ook kortweg Rostov genoemd) met recht aanspraak maken op de titel "mooiste stad van de Gouden Ring". Het stadje werd halverwege de 9e eeuw gesticht. In de 13e eeuw kreeg Rostov een vooraanstaande status, toen het uitgeroepen werd tot hoofdstad van omringende vorstendommen. Ingecheckt bij hotel Boyarsky Dvor wat vlak naast de belangrijkste attractie ligt....

De belangrijkste attractie van Rostov is het fotogenieke Kremlin ontstaan in de 12e eeuw. Al zijn de meeste gebouwen van rond 1670/1680. De kathedraal was helaas gesloten i.v.m. een restauratie. Maar er was nog voldoende te zien. Het was mogelijk om over de wallen te lopen en vele gebouwen en kerken zijn ook van binnenuit te bekijken. Ook een groot aantal fresco's zijn te bewonderen. In veel van de bijgebouwen zijn kleine musea gevestigd waar allerlei objecten zijn te bewonderen zoals iconen, bellen, oud gereedschap en wapentuig, Al met al heb ik hier toch een uurtje of 4 rondgehangen. Daarna nog naar het meer (Meer Nero) gelopen waar een boottocht gemaakt zou kunnen worden. Ik heb wel de vervallen aanlegsteiger gevonden maar de boot was ik geen velden of wegen te bekennen. Dan nog maar wat inkopen gedaan voor morgen. 's avonds wat gegeten bij café Rus, een aanrader volgens de Lonely Planet. Maar ik vond het tegenvallen. Niet echt geweldig en veel te weinig. Daarom bij de buren nog maar een forel + salade gegeten. Dat beviel veel beter qua kwaliteit en kwantiteit. Ook de bediening was stukken vriendelijker.

14 mei Rostov Veliky – Yaroslavl
Na een ontbijt van pasta met gehaktballen op weg naar Yaroslavl. Een ritje van zo'n 65 km. Het weer was goed. Hier en daar moest weer wat geklommen worden en de wind had zich wat gedraaid en werkte een beetje tegen. In het begin was het even zoeken naar de juiste weg. En omdat ik Yaroslavl verkeerd uitsprak keek men mij maar vreemd aan als ik de weg vroeg :-)

In het begin was het een drukke weg. Gelukkig was er een brede vluchtstrook maar na verloop van tijd was die helaas verdwenen. Halverwege de rit kon ik echter verder rijden op een rustige weg waar ik de vogeltjes kon horen fluiten en ik reed langs authentieke Russische dorpjes. In Yaroslavl aangekomen moest ik nog zo'n kleine 10 km door de stad rijden. Yaroslavl heeft zo'n 600.000 inwoners. Mijn hotel werd Hotel Yubileynaya. Het was een voormalig staatshotel maar wel grotendeels vernieuwd. Maar je kunt nog kiezen voor de standaard kamer, lees een ouderwetse niet gerenoveerde kamer. Die is echter wel een stuk goedkoper. Toch was het een prijzig hotel, 3000 roebels oftewel zo'n 75 euro per nacht. Het personeel aan de receptie sprak goed Engels en was heel behulpzaam. Mijn fiets mocht ik stallen in de garderobe. De beheerder vond het wel grappig, weer eens wat anders dan een jas ophangen en bewaken. 's avonds wat gegeten en gedronken in de Kirova straat. Zo'n beetje het uitgangscentrum van de stad met veel terrassen. Daar ontmoette ik Nadia en Anya. Afgesproken dat we elkaar weer zouden ontmoeten de volgende avond. ze zouden me bellen. Ik ben benieuwd. In het hotel nog via mijn iPhone the adventurous of Huckle Berry Fin gelezen.

15 mei Yaroslavl
Na het uitgebreide ontbijtbuffet via de receptie een gratis kaart van Yaroslavl geregeld.

Yaroslavl is voortgekomen uit een handelspost, welke gesticht werd door Yaroslav de Wijze, de prins van Kiev, in het jaar 1010. In 1218 werd Yaroslavl werd een onafhankelijke handelsgemeente, totdat deze in 1463 door Moskou geannexeerd werd. Zoals de ligging van Yaroslavl, aan de uitmonding van de Kotorosl rivier in de Wolga, doet vermoeden, is Yaroslavl van vroeger uit een handelsstad. De stad werd dan ook grotendeels gebouwd door rijke handelaren. Zij wilden dat de schoonheid van Yaroslavl die van Moskou zou overtreffen en bouwden grote kathedralen en kloosters. De notatie van Yaroslavl op UNESCO's Werelderfgoed lijst beaamt het succes dat de handelaren hiermee boekten. Veel van de oude bouwwerken in Yaroslavl, alsmede enkele klassiek-Russische herenhuizen zijn nog altijd te bewonderen. Het is de combinatie van het eeuwenoude centrum van Yaroslavl en de ligging aan de oever van de Wolga die de stad tot de mooiste steden van de Gouden Ring maakt.

Allereerst naar het Kremlin. Behalve de buitenmuur was dit in slechte staat. Viel me tegen. De musea in het Kremlin waren echter wel interessant. O.a een museum met religieuze voorwerpen van goud, zilver, parels etc. Normaal ben ik niet zo geïnteresseerd in dit soort zaken maar dit waren echte meesterwerken. Verder was er ook een natuurhistorisch museum met opgezette dieren uit de omgeving. Na het Kremlin door de stad gewandeld en de vele oude kerken bekeken. Het was zaterdag en een gedeelte van de stad was afgezet en er waren allerlei optredens van amateurdansgroepen. Het weer viel deze dag wat tegen. Het was wat frisjes en bewolkt. Maar voor een stadswandeling was het niet zo slecht. Tegen 1600 uur ontving ik een sms van Nadia dat ze om 17:00 wilde afspreken. Naast Anya nam ze ook nog een Svetlana mee. Het kon niet op :-). Uiteraard kwamen ze bijna een uur te laat. Ik had het wel verwacht. Typische Russische vrouwen. Gezellig met de dames wat wezen drinken en zelf nog wat gegeten in café Traktir. Het was één van de betere maaltijden die ik gegeten heb tot nu toe. Toch handig als je een aantal lokals bij je hebt. Toch een beetje op tijd naar huis gegaan want de volgende dag zouden we gaan barbecueën en picknicken. Maar we moesten vroeg gaan want Anya moest terug naar Moskou waar zij als verpleegster werkte. Om 8:00 zouden we elkaar ontmoeten op het busstation. Ik ben benieuwd of de dames dat gaan redden. Ik denk het niet :-)

16 mei – Yaroslavl
Om 7 uur ontbeten en om 8 uur stond ik bij het busstation. Natuurlijk geen dames te zien. Om kwart over negen kwamen ze aanhobbelen. Gelukkig maar dat ik een boek bij me had. Ik had het wel verwacht. Daarna inkopen gaan doen in een grote supermarkt. Salades, sap, bier en vlees ingekocht en tevens maar een barbecue van 5 euro gekocht. Volgens mijn gezelschap niet nodig. Zij regen het vlees gewoon aan een stok maar mij leek het toch wat gemakkelijker met een rooster.  En toen op weg naar de picknick plaats. Het lag langs de stille weg waar ik 2 dagen geleden overheen ben gefietst. Ze waren dan ook verbaasd dat ik de weg en de plek al kende. De hele middag gedronken, gegeten en in de zon gelegen. Om zeven uur de bus terug naar de stad genomen en afscheid genomen van mijn gezelschap. Om 22:00 lag ik in mijn bedje.

17 mei – Yaroslavl – Kostroma
Na het ontbijtbuffet bestaande uit worstjes, aardappelen, spek, pap, koekjes en thee op weg naar Kostroma. Een stad die zo'n kleine 80 km verder ligt. In het begin is er veel verkeer. Een nadeel is ook dat er veel wegwerkzaamheden zijn waardoor de weg vaak smaller is. De tweede helft van de rit is echter een stuk rustiger met meestal een goede kwaliteit weg. Tegen het begin van de middag kwam ik aan in Kostroma. Ingecheckt in Hotel Wolga en hoe toepasselijk het lag ook aan de Wolga. Het was een voormalig staatshotel maar wel grotendeels vernieuwd. Maar ook hier kun je weer kiezen voor de standaard kamer, lees een ouderwetse niet gerenoveerde kamer. Deze keer een echte ouderwetse kamer. Die is echter wel een stuk goedkoper dan het hotel in Yaroslavl. Maar je zag al aan de receptie dat het er ouderwets aan toeging. Het personeel was een stuk minder flitsend en sprak maar mondjesmaat Engels. En het was vooral van 'later passport back' and 'later bicycle' toen ik vroeg of ze een plekje voor mijn fiets hadden. Na het douchen terug naar de receptie voor mijn paspoort en fiets. Maar het was nog steeds 'later'. Ik gaf aan dat ik naar de stad wilde en dan heb ik mijn paspoort nodig als de politie mij aanhoudt. Voor dit argument was men wel gevoelig en ze maakten een kopie van mijn paspoort en gaf mij het origineel terug. Ik heb haar maar niet verteld dat ikzelf ook al kopieën van mijn paspoort bij me draag en sowieso de politie niet mijn origineel geef. Zo nu de dan houd de politie namelijk je paspoort en geeft het alleen terug tegen betaling. Tenminste dat had ik ergens gelezen. Mijn fiets mocht pas echt later naar de kelder gebracht worden. Waarom het nu nog niet kon was mij een raadsel. Typisch een voorbeeld van Russische bureaucratie die soms nog heerst. Een eerste indruk van de stad gekregen. Het leek me inderdaad geen slechte keus om hier een dagje langer te blijven. Op de markt nog wat fruit ingekocht en toen gegeten bij Camelot. Een restaurant in Middeleeuwse stijl. Om  half 8 terug naar mijn hotel en toen kon mijn fiets eindelijk in het gebouw geplaatst worden. De receptioniste moest het nog vragen aan de man die verantwoordelijk was voor het internetcafé. Die zat er 's middags echter ook al dus waarom ze het toen niet gevraagd heeft? ;-) De fiets kon 1 etage lager in het trappenhuis geplaatst worden, de man ging zuchtend akkoord. Er was gelukkig wifi in het hotel en mijn mail gecheckt en mijn reisverslag bijgewerkt in de hotelbar. Verder op het internet gekeken welke hotels er in Ivanova, mijn volgende stopplaats, waren. Lonely Planet behandelde Ivanova niet en de kaart die ik gekocht had had van de gouden ring steden een plattegrond maar niet van Ivanova. Ivanova is wel een grote stad maar niet van toeristische waarde leek het. Ik twijfelde dan ook of ik er 2 dagen ging doorbrengen.

18 mei Kostroma
's morgens ontbeten in het trendy ingerichte restaurant. Men had voor mijn gevoel de airco wat te hoog staan. Morgen neem ik mijn trui mee besloot ik. Onder het genot van Engelstalige popsongs heerlijk ontbeten. Behalve de rijstepap, die tot nu toe altijd onderdeel uitmaakte van het ontbijt, viel tegen: te koud en je kon het in mijn ogen ook niet echt pap noemen daar was die wel erg stevig voor.

Kostroma ligt aan de rivier de Kostroma, bij de monding in de Wolga. Hoewel Kostroma tegenwoordig bijna 300 duizend inwoners telt is het, evenals de andere steden aan de Gouden Ring, een provinciaal-aandoende plaats. De plaats werd in in 1152 gesticht ter versterking van het noordoostelijke deel van het Rostov-Soezdal prinsendom, en niet voor niets... Kostroma werd meerdere malen compleet vernietigd. De stad werd achtereenvolgens geteisterd door de prins van Moskou, de Tataren en roofbende's. Verder werd de stad door grote branden meermaals in as gelegd; in 1773 werd de stad door een enorme brand nagenoeg verwoest. Dat zie je ook aan het centrum wat veel brede straten heeft en modernere gebouwen. Toch heeft Kostroma veel bezienswaardigheden.

Vanuit mijn hotel is het circa 2 km naar het centrum. Allereerst het Susaninskaya plein en de omliggende gebouwen, uit de 18e eeuw, bekeken. O.a. de vuurtoren die onder Unesco bescherming staat en een wachthuis. Verder de markthallen bekeken. Daarna een (redelijk modern) klooster bezocht. De kerk wel de moeite waard. Daarna nog zo'n 3 km gelopen naar het klooster St. Ipatiev. Het klooster werd op de oever van de overzijde van de Kostroma rivier gebouwd (14e eeuw) door een invloedrijke Tataarse prins (een voorouder van tsaar Godunov). Het terrein kent kerken van allerlei leeftijden. In 1590 werd het klooster voorzien van de traditionele gouden koepels. Het later gebouwde Aardsbischop Huis werd bewoond door Rusland's laatste tsaar Mikhail Romanov, welke later verbannen werd naar de stad Perm in de Oeral. Het klooster heeft een rijke collectie van schitterende eeuwenoude fresco's.

Vlakbij het klooster ligt een museum op het gebied van houten Russische architectuur met oude windmolens, kerken en diverse soorten boerderijen en woonhuizen. Zeker ook de moeite waard om te bezoeken. Ondanks dat je binnenkomst een kaartje koopt moet je tot vervelends toe dit kaartje bij het betreden van ieder huis laten zien. Tja die mensen moeten ook wat te doen hebben denk ik dan maar.

's avonds gegeten in het restaurant van het hotel. Ik had een mooi uitzicht op de Wolga. De hotelbar was deze avond dicht dus toen maar in de hotellobby mijn internetzaken bijgewerkt. In mijn kamer had ik een slechte tot geen internetontvangst. Ik zat dan ook in een echte uithoek, namelijk kamer 930. De laatste kamer van het hotel. Het valt me sowieso op dat ik vaak de laatste kamer van de gang krijg toegewezen. Vaak vind het gesleep met mijn spullen naar de kamer dan ook het zwaarste van mijn fietsvakantie :-)

19 mei – Kostroma – Ivanavo
Na een stevig ontbijt op weg naar Ivanova. Het was wat frisser vanmorgen dus het eerste uur toch maar een jasje aangedaan. Op mijn kaart stond aangegeven dat ik een scenic route ging volgen. Tot nu toe stond dat op elke weg die ik gevolgd heb en was het daar niet altijd mee eens. Maar vandaag moest ik de kaartenmakers gelijk geven. Het was een mooie afwisselende weg. Veel bos, berken, water en heuvelachtig terrein. De kwaliteit van het wegdek was grotendeels goed. Goed je fiets in Rusland dus perfect is het nooit. De wind zat de eerste 50 km wel wat tegen maar alleen als het open terrein was had ik er echt last van. Ik schoot lekker op. Tegen drieën arriveerde ik in Ivanova. In Hotel Tourist  wilde ik overnachten omdat die in het centrum lag en toch nog redelijk goedkoop was. Het was een voormalig staatshotel dus ik had verwacht dat ik het snel zou vinden. Meestal bestaan dit soort hotels uit flink wat etages. Dat viel tegen en ik moest toch 2 x vragen voordat ik het hotel gevonden had. En ondanks dat het een groot hotel was had men geen plaats. Hotel nummer 2 (Tsentalnaya) was dicht of werd verbouwd. Op weg naar hotel nummer 3 (Soyuz) , wat een stuk duurder was, maar ook moeilijker te vinden. Het lag namelijk wat van de weg af. Maar ook daar geen plaats. De vriendelijke receptionistes, die perfect Engels spraken, hebben nog voor mij naar een ander hotel in de buurt gebeld. Maar dat was vol. Ondertussen had ik al heel wat van het centrum gezien en begrepen waarom de Lonely Planet  en ook mijn wegenkaart geen aandacht gaven aan Ivanova. Ik had ondertussen ook besloten dat ik maar 1 nacht zou blijven. Maar wel eerst nog even een slaapplaats vinden. Ik was ondertussen al een uur bezig om een slaapplaats te regelen en besloot om een taxichauffeur te vragen waar hotel nummer 5 (Ivanova) ligt. Zo'n 5 km hier vandaan zei de vriendelijke taxichauffeur. 'mmmmm' dacht ik stel dat die nou ook al weer vol is dan blijf ik fietsen en deze chauffeur had een mooie stationcar, daar past mijn fiets goed in. Ik liet me door chauffeur Omar naar het hotel brengen. Het Ivanova hotel, het leek me ook een ouderwets staatshotel, was echter ook vol. Mijn chauffeur liet zich echter niet zo snel met een NJET wegsturen en ging uitgebreid in discussie met de receptioniste. Ik begreep o.a. uit zijn verhaal dat zij mij een plaatst moest geven want ik was een Nederlander die met de fiets door Rusland onderweg was :-) maar zij was onverbiddelijk, Ok als er geen plaats is dan is er geen plaats natuurlijk. Op naar hotel nummer 6 (Orient). Dit hotel had maar 10 kamers had ik gelezen dus het zal wel prijzig zijn. Dat was ook zo toen ik de prijslijst in de lobby zag maar over de prijs hoefde ik me niet druk te maken want ook hier geen plaats! Ook hier heeft de receptioniste nog naar een ander hotel gebeld maar dat was ook vol. Verder gaf zij mijn chauffeur nog een lijstje van telefoonnummers mee met hotels. Wat me wel opviel was dat de voormalige staatshotels niet erg behulpzaam waren en de modernere hotels daarentegen wel. Omar ging meteen bellen met zijn eigen mobiel. Hij wimpelde mijn aanbod om te bellen met mijn mobiel vriendelijk af. En hij had prijs. We hebben wel nog een flink stuk gereden, en onderweg over Guus Hiddink en Dick Advocaat gesproken, en kwamen terecht in een buitenwijk van Ivanova. Het leek meer een fabrieksterrein waar we opreden. Een stalen deur werd opengedaan en daar stond een vriendelijke dame. Ook Omar, mijn chauffeur, moest even vragen of dit echt het hotel was. Da da was het antwoord. Met de chauffeur afgerekend en hij wilde me de volgende morgen, vanaf 10.00, wel weer oppikken en richting Suzdal brengen. Ik denk niet dat ik op het aanbod in ga maar toch maar zijn nummer genoteerd, je weet nooit waar het goed voor is. Aan de buitenkant zag het hotel er echt niet uit dus ik had ook grote vraagtekens bij de binnenkant. De lobby viel me mee maar was niet geweldig. De fiets kon netjes binnen geplaatst worden. De receptioniste sprak geen woord Engels maar was heel vriendelijk. Ik moest 1000 roebels betalen. Shit ik dacht dat ik meer in de beurs had. 'Bankomat' stamelde ik. Op de fiets gesprongen en op zoek gegaan naar een geldautomaat. Dit leek me nog een hele opgave te worden want ik zat echt in een buitenwijk en het zag er nogal armoedig uit. De bank die ik tegenkwam had géén automaat. Juist voordat ik voorbijgangers wilde vragen zag ik een supermarkt. Daar maar eens gaan kijken en jawel een geldautomaat. Het personeel was stom verbaasd om een buitenlander in fietskleren te zien. Normaal zijn de geldautomaten in Rusland 2 (Russisch en Engels) of zelfs 3 talig (Duits). Deze was alleen in het Russisch. Lieve help ook dat nog. Eerst maar eens zelf proberen dacht ik voordat ik een Rus vraag. Het werkte ook nog en ik kreeg er zowaar geld uit. Terug naar het hotel waar ik kon afrekenen. De kamer zag er heel goed uit en was volgens mij redelijk nieuw. Goed modern sanitair, een ruim bed met nette lakens met een bloemendesign. En schoon! Van de receptioniste ontving ik ook nog een aantal theezakjes, suiker, een bord, kopje en bestek. Handig voor het ontbijt. Na gedoucht te hebben de receptionist gevraagd of men ook een restaurantje of bar had. Dat had men niet. Het pand bleek eigenlijk een sauna te zijn en de bovenverdieping had men verbouwd tot kamers om te verhuren. Dan maar in de wijk op zoek naar een restaurant of café waar ik wat kan eten. Al snel vond ik op 10 minuten afstand een restaurant. Het eten was goed en de bediening prima.  Later zag ik dat daar ook een hotel bij was en toen ik terugliep naar mijn sauna hotel kwam ik nog een ander hotel/restaurant (Svetlana) tegen. De buitenwijken van een stad zien er in Rusland al snel vervallen uit maar als je er aan gewend bent en wat beter om je heen kijkt dan blijkt dat toch weer mee te vallen. Nu nog morgen de weg terug naar Suzdal vinden en anders Omar bellen :-)

20 mei – Ivanova – Suzdal
's morgens de weg naar het centrum snel teruggevonden en daarna richting Moskou gereden. Het was een weg van goede kwaliteit en met een meestal een brede vluchtstrook. Al was het niet echt druk maar toch altijd prettiger rijden. Ik schoot goed op en tegen het begin van de middag kwam ik aan in Suzdal. De enige echte vertraging die ik had waren de laatste 3 km naar het stadje. De weg was echt superslecht. Kuilen en zand! Niet echt de toegangsweg die je verwacht als je naar één van de hoogtepunten gaat van de Gouden Ring. In Suzdal zelf was de weg weer prima in orde. Dat wil zeggen de hoofdweg. De overige wegen waren van beduidend minder kwaliteit. Ik wilde overnachten in een soort jeugdherberg, Godzilla hostel genaamd. Niet alleen voor de prijs maar vooral voor de contacten die je er kan leggen. Met moeite de weg naar de hostel gevonden. Ik moest o.a. een kasseistrook afdalen. Ik had het gevoel dat het kaartje van de Lonely Planet niet geheel klopte. Ik moest namelijk nummer 12 hebben en dat huis zou langs het riviertje moeten liggen. Maar toen ik het onverharde pad afreed liepen de nummers alleen maar op. Nummer 12 lag aan het begin van het weggetje maar uit niets bleek dat dit een hostel was, al vond ik de beschrijving van de LP wel lijken op het huis. Aangebeld bij nummer 12 maar geen reactie. Een andere nummer 12 kon ik niet vinden dus op zoek naar een alternatief. Dit werd hotel Sokol, centraal gelegen in het dorp aan de grote weg. Het kostte de receptionist nogal wat moeite om ook een plaatsje voor mijn fiets te regelen maar tenslotte was ook dat geregeld. Na gedoucht te hebben wat geslenterd door het pittoreske dorpje. Inderdaad één van de parels van de Gouden Ring. 's avonds gegeten in een restaurant wat tegenover het hotel lag en gevestigd was in de markthallen. Daarna nog een biertje op een terras gaan drinken. Hier werd ik weer aangevallen door de onvermijdelijke muggen die in dit gebied zitten. Een goede tip! Neem anti muggen creme zoals Deet mee als je de Gouden Ring gaat bezoeken want dan zit je een stuk rustiger. Gelukkig had ik een flesje Deet bij me. Op het terras werd ik uitgenodigd door een aantal Russen. Alle vier waren ze afkomstig uit Suzdal. In het Engels (wat ze zeer slecht spraken), Russisch (wat ik dan weer zeer slecht spreek) en met behulp van het Hoe&Wat boekje konden we toch redelijk communiceren. De Baltika nummer 7 heeft natuurlijk ook geholpen ;-). Halverwege de avond sloten nog wat Russen (o.a. 2x een Sveta en Kristina) uit Vladimir zich bij de groep aan. Zij kwamen speciaal naar Suzdal voor een discotheek Smile genaamd. Of ik zin had om mee te gaan? was de vraag. Het leek mij een prima idee en zo belandde ik in Discotheek Smile. de disco was niet zo groot en dat was maar goed ook want we waren de enige gasten. Later druppelde nog wat mensen binnen. Maar goed de muziek werd aangezet. Discomix, niet echt mijn stijl. De drankjes waren echt duur vond ik, niet zo gek dat er weinig mensen waren. Maar goed dat scheelt dan ook de in personeelskosten. De barkeeper was in het begin van de avond tevens de DJ al kwam later wel de 'echte' DJ opdraven. Al met al bleven we tot circa 1:30. En maar goed ook want ik wilde de volgende dag wel het dorp bekijken.

21 mei – Suzdal
Na het ontbijt met de onvermijdelijke rijstepap (kasha) en pannekoeken (bliny) op weg. Suzdal ligt ongeveer 35 kilometer ten noorden van Vladimir, aan het meanderende riviertje Kamenka. Evenals Yaroslavl staat Suzdal tegenwoordig op de Werelderfgoed lijst van UNESCO. In de afgelopen eeuw heeft er nauwelijks nieuwbouw plaatsgevonden in Suzdal, waardoor het haar eeuwenoude karakter behouden heeft.

Suzdal bewijst dat de kleinste ook de mooiste kan zijn. Het dorp heeft, bij wijze van spreken, meer kerken dan inwoners. Nou is dat weer een beetje overdreven maar voor 12.000 inwoners heeft men inderdaad veel kerken. Anders dan de meeste andere plaatsen aan de Gouden Ring, is Suzdal 'gewoon' ontstaan als een boerendorpje. Suzdal won in status na het bezoek van de prins van Kiev in 1024, toen er een groot ommuurd Kremlin (="fort") gebouwd werd. Kort daarop werd Suzdal uitgeroepen tot hoofdstad van het prinsendom Rostov-Soezdal, welke uitgroeide tot een belangrijke handelsregio in het Rusland van begin 13e eeuw. Het prinsendom 'fuseerde' met dat van Nizhny Novgorod, totdat beide in 1392 geannexeerd werden door Moskou. In opdracht van Moskou (o.a. door tsaar Vasily III en later ook Iwan de Verschrikkelijke) werden er meer dan 100 (!) kerken en kloosters in en rondom Suzdal gebouwd, waardoor het stadje uitgroeide tot een belangrijk pelgrimsoord.

Allereerst even langs de souvenirshop gelopen van één van de Russen die ik de avond ervoor ontmoet heb. Maar hij was er nog niet. Daarna op weg naar het klooster van St. Euthymius. De grootste abdij van Suzdal en geheel gerenoveerd. Op deze manier kreeg je een goed idee hoe het leven er toendertijd heeft afgespeeld. Hier kwam ik één van de Russen van gisteravond tegen. Hij bleek stratenmaker te zijn en had nu een project binnen deze abdij. Wat is de wereld toch klein. Binnen de indrukwekkende muren en torens een aantal interessante, kleine tentoonstellingen. Het interessantste vond ik nog de restauratieateliers waar je een beeld kon krijgen hoe men authentieke objecten zoals iconen, kleding etc. restaureerde. Jammer genoeg geven de meeste musea alleen maar uitleg in het Russisch of maar heel beperkt in het Engels. Na dit klooster nog een andere klooster bezocht die er een stuk minder indrukwekkend uitzag. Op weg naar het Kremlin van Suzdal nog een aantal kerken bekeken en wat gegeten. Ik kreeg van de kelnerin nog een compliment voor mijn Russisch. Ok ik kan wat te eten bestellen en snap ongeveer wat ze me vragen maar dan houd het toch al snel op :-) Het Kremlin word gevormd door een hoge aarden wal. Daar de kathedraal bezocht waar ook weer een aantal tentoonstellingen te bekijken was. Naast de kathedraal lag een authentieke houten kerk. De dag was alweer om en in het hotel genoten van een siësta. Daarna een café/bar bezocht waar je ook lekker buiten kon zitten.  Of ik de Engelse kaart wilde vroeg de kelnerin. Wel zo gemakkelijk en dus zei ik 'ja'. Normaal staat op de Engelse kaart ook de Russische tekst erbij zodat het personeel toch begrijpt wat de toeristen bestellen. Dit café had dit echter niet met het gevolg dat de kelnerin absoluut niet begreep wat ik nu wilde hebben. Ze kwam een keer terug om te vragen welke salade het nu was wat ik wilde hebben en uiteindelijk bleek het nog de verkeerde te zijn. I.p.v. een verse groene salade kreeg ik een broodje met viseieren :-) Wel wat heel anders. Bij het bestellen van het nagerecht dan toch maar de Russische kaart gevraagd tot grote opluchting van de kelnerin. 's avonds nog wat rondgelopen en op een terrasje zitten lezen.

Het provinciale en vooral vredige Suzdal komt erg gastvrij en uitnodigend over. Het plaatsje is uitstekend te voet te verkennen. Men kan stellen dat de Gouden Ring zonder Suzdal simpelweg de Gouden Ring niet zou zijn.

22 mei – Suzdal – Vladimir
Naar Vladimir is maar een kort ritje van circa 35 km. Redelijk laat opgestaan en ontbeten. Wat me opvalt bij dit hotel is dat het ontbijtbuffet altijd onvoldoende bevoorraad is. Dat was gisteren ook het geval en nu alweer. Het personeel was niet echt adequaat. Iets wat je wel meer ziet in Rusland. Ik zie het maar als de naweeën van het socialistisch regime. Al bestaat het ontbijtpersoneel toch allemaal uit twintigers. Gisteren moest ik om brood vragen. Het personeel was iets anders onduidelijks aan het doen. En ook vandaag moest een gast, een Rus, uit zijn slof schieten omdat er bepaalde etenswaren niet meer aanwezig waren terwijl er een behoorlijke groep gasten binnenkwam. Binnen 2 uur kwam ik aan in Vladimir waar ik incheckte in het gelijknamige hotel. Ze hadden een single kamer voor 2100 roebels maar slechts voor 2 nachten. De laatste nacht zou ik in een 2 persoonskamer moeten doorbrengen, kosten 2450 euro. Dat moet dan maar. Meteen maar geluncht in het restaurant van het hotel. Dit bleek geen slechte keus te zijn. Het eten was héél goed. Het beste wat ik eigenlijk tot nu toe gehad had. Tijdens de lunch mijn mail gecheckt en gereserveerd voor de jeugdherberg in Moskou. Want alleen in het restaurant had men wifi. Daarna wat door het stad gelopen. Ik zag een aantal indrukwekkende kerken en ik had een mooi vergezicht op de omliggende omgeving want het oude centrum van Vladimir ligt tamelijk hoog. Tijdens mijn rit ernaartoe moest ik ook een aantal keren een 12% helling beklimmen. Na wat gewandeld te hebben neergestreken bij Traktir. Een populair café / bar gelegen bij een oude stadswal. Terug in het hotel zag ik dat in de lift de weersverwachting van de komende week ophing. Het zou een stuk kouder worden. De temperatuur zou zo'n 12 graden zakken! En wat nog erger is er werd regen verwacht. Dat is nou jammer. De laatste 2 ritten die ik zou gaan fietsen zouden dus wel eens natte ritten kunnen worden. Nu maar hopen dat het niet teveel gaat regenen. 's avonds wat gaan drinken in de stad en de wedstrijd Bayeren – Inter Milaan gekeken in café Corner.  Helaas voor Bayeren (van Gaal, van Bommel en Robben) won Inter (Wesley Snijder). De meeste Russen bleken voor Bayeren te zijn. In het café had men ook gratis wifi en de jeugdherberg had in perfect Nederlands gereageerd op mijn mail. Er was plaats. Dat is al weer een meevaller.

23 mei – Vladimir
In het jaar 1108 besloot de prins van het Rostov-Soezdal prinsendom een fortificatie te bouwen aan de oever van de Klyazma rivier: Vladimir. Bij de wachtposten ontstond een dorp en binnen korte tijd groeide Vladimir uit tot een belangrijke plaats. Zo belangrijk zelfs, dat het de administratie van het Rostov-Suzdal prinsendom in 1157 verplaatst werd van Suzdal naar Vladimir. Daarop werd het stadje opgefleurd met vele kerken en kathedralen. Helaas bleven er slechts weinig van over, doordat de oprukkende Tataren Vladimir met de grond gelijk maakten. Hierdoor verloor de stad veel van haar aanzicht. Tegenwoordig heeft Vladimir ongeveer 360 duizend inwoners. Vladimir ligt aan de Trans Siberische Spoorweg; het is de eerste grote stad vanuit Moskou.

Na het ontbijt, deze keer zonder pannenkoeken en koffie! maar wel met vers fruit (alle drie een unicum) op weg naar de stad. Het was nog steeds lekker weer. Uiteraard weer wat kerken bekeken waaronder de 2 kathedralen (Assumption en st. Dmitri) van de stad. Allebei zeer de moeite waard. Tussen beide kathedralen ligt het Palaty waar een museum in gehuisvest is met kunst en oude antieke voorwerpen en een kindermuseum. ook dit maar bekeken. De musea die op maandag open zijn sla ik voor vandaag over zodat ik morgen ook wat te doen heb. De meeste musea zijn namelijk op maandag gesloten. Daarna de tentoonstelling 'Oud Vladimir' bekeken die te bekijken is in de oude watertoren. De watertoren bestaat uit rode baksteen. Een bouwmateriaal wat je meer ziet in deze stad. De dag was alweer bijna voorbij, nog een late lunch genomen en toen terug naar het hotel. Daar weer uitstekend gedineerd in het restaurant van het hotel. 's avonds nog wat op stap geweest.

24 mei – Vladimir
Na het ontbijt op weg naar de stadspoort van Vlamidir waar het militaire museum in is gevestigd. Hoogtepunt daar is een diorama waar te zien is hoe Vladimir in 1237 wordt bestormd door de Tartaren. De uitleg wordt in 4 talen (incl. Engels) gegeven. Daarna een museum bezocht waar veel kristal, textiel en beschilderde doosjes (in iconenstijl) te bewonderen is. Vladimir was vroeger een belangrijk centrum voor dit soort zaken. Verder nog bezocht het Historisch museum. 's middag begon het te regenen en heb ik het plaatselijk winkelcentrum bezocht, gelegen achter de markthallen. Daar heerlijk koffie gedronken bij Coffee Bean, zeg maar de Russische variant op Starbucks. Bij binnenkomst wordt je hartelijk begroet en bij het weggaan vriendelijk tot ziens gewenst. Een beetje Amerikaans en zeker in het stuggere Rusland wel apart. In Moskou ook wel eens een filiaal van deze keten bezocht maar daar was me het begroeten niet zo opgevallen. De zaak is mooi ingericht en gratis wifi! Daarna terug naar het hotel, gedineerd en nog wat biertjes gedronken.

In tegenstelling tot de overige plaatsen aan de Gouden Ring hebben de Sovjets hun stempel op de stad gedrukt, waardoor het historische karakter van Vladimir verpest werd door (chemische) industrie en inspiratieloze flatgebouwen. Maar toch heb ik mij er twee dagen perfect vermaakt.

25 mei – Vladimir – Moskou
Regelmatig werd is 's nachts wakker omdat het hard regende. Het zou wel eens een natte dag kunnen worden. 's morgens was het nog steeds bewolkt maar welr droog. Maar ik had te vroeg gejuicht. Bij het ontbijt begon het te gieten. En niet zo'n beetje. Naast regen ook donder en bliksem. De lucht zat potdicht. Het leek er niet op dat het beter zou worden. Na het ontbijt nog wat op mijn kamer gewacht in de hoop dat het beter zou worden. Maar helaas. Ik besloot om de trein naar Moskou te nemen. Het zag er niet naar uit dat het beter zou worden.

In de regen naar het station gefietst wat gelukkig vlakbij het hotel lag. In de rij gestaan voor een kaartje maar ik stond bij het verkeerde loket omdat ik mijn fiets wilde meenemen. 'Voor bagage moet je bij het loket hiernaast zijn' werd me door de lokettiste meegedeeld. Bij het loket ernaast weer in de rij staan. Iedereen neemt hier ruim de tijd om een kaartje te kopen. Toen ik aan de beurt was bleek dat ik in de express trein alleen maar de fiets kon meenemen als ik deze had ingepakt. Maar ik had natuurlijk niets bij me. 'Dan kan je alleen met de Elektriska (of zoiets) mee' zei de lokettiste . 'Die gaat om 13:45, dat was over 4 uur'. Een kaartje was niet bij dit loket te koop maar in de hal ernaast. Op naar het volgende loket. Daar het kaartje gekocht. Op welk perron de trein zou stoppen was bij de lokettiste niet bekend. Als ik haar goed begreep zou dat nog worden omgeroepen. Mijn Russisch wordt weer op de proef gesteld. Nu is het lange wachten begonnen. Gelukkig is het een komen en gaan van mensen en ook mijn e-book is een welkome afwisseling. De 4 uur gaan dan ook snel voorbij. De trein zou vertrekken vanaf perron 3 hoorde ik. Een lift vond ik niet dus de fiets met baggage een steile trap omhoog gesleept en daarna weer naar beneden. Dit laatste vind ik persoonlijk altijd veel lastiger. In de trein was er gelukkig voldoende plaats voor mijn fiets. Zelfs de bagage hoefde ik er niet van af te halen. De rit zou zo'n 3,5 uur duren. Het weer was wel wat opgeklaard maar onderweg hadden we nog regelmatig stortbuien. Onderweg komen allerlei verkopers luidkeels hun producten verkopen, bijv. tijdschriften, kranten, boeken, haarborstels etc. Vlak voordat we Moskou zouden bereiken begeeft de tussendeur van onze wagon het. Het gevolg is dat de deur slechts met moeite en een klein stukje open kan. Niet voldoende voor mijn fiets. Dat zou betekenen dat ik mijn fiets naar de andere kant van de wagon zou moeten brengen. Shit dat moet mij weer overkomen. Maar wonder boven wonder kwam het ook weer in orde. In Moskou kwam ik aan bij station Kursky, zo'n 5 km van mijn hostel. Eerst gebeld of daar nog plaats was (want ik kwam één dag eerder dan gepland) en het antwoord was positief. Het was even zoeken naar de juiste en vooral de gemakkelijkste (fiets)route. De politie hielp ook niet echt mee want men had weer een aantal straten om onduidelijke redenen afgesloten. Maar goed tegen half 7 kwam ik aan in de hostel. Daarna de stad in want ik rammelde van de honger. Om me heen veel buitenlanders. Dit was ik niet meer gewend. Wat ik ook niet meer gewend was was de veel hogere prijzen van Moskou. Je betaald minstens het dubbele voor een warme maaltijd. Na een goed maar na verhouding een 'duur' diner (circa 25 euro) terug naar de hostel. Op tijd naar bed gegaan want ondanks dat ik vandaag niet veel gedaan heb was ik toch moe.

26 mei – Moskou
Geslapen als een blok. Bij het ontbijt kennisgemaakt met een stel van mijn medebewoners o.a. een Zwitser, een Serviër, een Argentijn en een Slowaak. Het regende toen ik opstond en dat zou het ook de rest van de dag blijven doen. Ik had er dus goed aan gedaan om de trein te pakken. Vandaag zou ik de metro van Moskou gaan verkennen. De metro van Moskou heeft een aantal heel mooie stations versierd met marmer, mozaïeken, standbeelden, fresco's en andere vormen van kunst. Gestart bij Komsomalskaya. gebouwd door de Russische socialistische jeugd. Het station is versierd met mozaïeken van voormalige Russische oorlogshelden. Daarna door naar station Prospekt Mira wat is versierd met wit porselein met decoratieve gouden randen en afbeeldingen van vrolijke socialisten zoals bijvoorbeeld boeren die het land bewerken en kinderen die boeken lezen. Vervolgens door naar station Novoslobodskaya met mooie glas in lood versieringen. Een beetje art nouveau stijl. Ook hier weer veel arbeiders en boeren. Net zoals bij het volgende station Belorusskaya genaamd. Alleen zijn ze daar afkomstig van Belarus (oftewel Wit-Rusland). Station Krasnopresnenskaya is gebouwd in rode en witte marmer. Het station heeft als thema de opstanden van 1905 en 1917 die in die buurt hebben plaatsgevonden. Meestal zijn de mozaïeken en andere versieringen te vinden aan de plafonds. Bij Kievskaya hoefde ik een keer niet omhoog te kijken omdat ze hier de muren versierd hadden. Het thema op dit station is natuurlijk de Ukraiene. Het station Ploshchad  Revolyutsii is rijkelijk versierd met bronzen beelden met betrekking tot de jacht, opvoeding, sport, de revolutie, industrie, landbouw en onderwijs. Uiteindelijk ben ik geëindigd in station Mayakovskaya die wat mij betreft de mooiste mozaïeken heeft. Dit station ligt op 33 meter onder de grond en is hiermee het diepst gelegen station. Al met al, met een uitgebreide koffiepauze, heeft deze ontdekkingstocht een dag geduurd.