29 november - Amsterdam - Paramaribo
Het inchecken op Schiphol verliep voorspoedig. Volgens de dame bij de incheckbalie had ik overgewicht en moest ik bijbetalen. Ik heb haar nog proberen uit te leggen dat bij KLM je 40 euro enkele reis voor de fiets dient te betalen en dat dit dan naast de 23 kilo bagage is. Maar ze was niet te vermurwen. Bij de balie van de overbagage wist men er gelukkig wel van. Scheelt me weer een brief schrijven naar de KLM.

De vliegreis verliep voorspoedig. Naast me zat een Nederlandse man die voor 3 maanden ging overwinteren in Suriname. Tijdens de vliegreis viel het me op hoe gezellig het was. De vele Surinamers babbelden wat af onder elkaar. Verder wat geslapen, gelezen en 2 films gekeken (Bruno en Queen Victoria). De vliegreis ging snel. Op het vliegveld...... (het voormalige Zanderij) aangekomen begon het juist te regenen. Er was echter maar 1 bus voor het gehele vliegtuig. Ik  had geen zin om te wachten en de regen viel ook wel mee. Na de paspoort en visumcontrole mijn bagage opgepikt. de fietsdoos was flink beschadigd maar mijn fiets was ok. Benieuwd of mijn pick up er zou zijn en of mijn fiets met doos er in zou passen. Er was geen bagagedepot bij het vliegveld dus daar kon ik mijn doos niet achterlaten. Er waren diverse taxi's van het bedrijf..... en ze hadden gelukkig ook een grotere bus waar mijn fiets incl. fietsdoos inpaste. Alleen was het passen en meten om hem erin te krijgen. Een kruier hielp de chauffeur mee. Nou ja helpen. Veel deed die niet maar wilde wel geld van me vangen. Maar die vlieger ging niet op, zeker niet toen hij om 10 euro vroeg. Met mij ging nog een Surinaams / Nederlands koppel uit Eindhoven mee. Zij woonden een half jaar in Suriname en dan weer in Nederland. Ik werd als eerste afgezet tot groot ongenoegen van de mannelijke helft van het koppel. Hij had het duidelijk helemaal gehad na de lange reis. En toen moest ik ook nog mijn fiets en doos samen met de chauffeur over zijn hoofd naar de deur van de bus tillen :-)
Ingecheckt in hotel Krasnapolsky bij een blanke dame die wel een Surinaams accent had. waarschijnlijk een nazaat van de Boeren. Groningse boeren die in.... geprobeer hebben om in Suriname voet aan de grond te krijgen. Of misschien was ze ook wel de nazaat van een plantage-eigenaar.

Even op bed liggen dacht ik en ik werd  6 uur later weer wakker. Toen maar doorgeslapen tot de volgende ochtend 7 uur.

30 november – Paramaribo
Lekker uitgerust en rustig ontbeten. Buffet met verschillende soorten brood, fruit, melk, cornflakes etc etc. Goed verzorgd. Het hotel beviel dus 2 dagen extra geboekt omdat ik nog een excursie ging maken over de Marowijne rivier en het Amazone gebied. Gestart zou er worden in Paramaribo. Na dit geregeld te hebben ben ik door de stad gaan lopen. Paramaribo was leuk maar ook rommelig en vuil. Veel houten huizen zijn in slechte staat. Als ze dit centrum goed opknappen dan hebben ze echt goud in handen en stroomt het vol met toeristen. Maar al met al gezellig.

's avonds lekker gegeten bij Broki aan de waterkant. Ik dacht nog een biertje te gaan pakken vlakbij mijn hotel maar dat viel tegen. Nadat de winkels gesloten zijn is er hier niets meer te doen. Terug naar de waterkant had ik ook geen zin in,  toen maar wat gaan lezen. 'Hoe duur is de suiker' van Cynthia Macleod. Een roman over de plantages in Suriname in de 18e eeuw. 

1 december - Paramaribo
Eerst fort Zeelandia  bezocht. Het is mooi opgeknapt en er is een klein museum bij over de geschiedenis van Suriname, van de prehistorie tot de huidige tijd. Daarna begon Mijn eerste korte fietstocht door Paramaribo. Circa 25 km gefietst over asfalt maar ook met onverharde stukken. Armoedige huizen gezien maar ook flinke villa's. Onderweg veel irrigatie? kanalen gezien. Eentje zelfs moeten oversteken over een paar dunne plankjes. Gelukkig werd het niet fiets 'm der in :-)
Na de fietstocht wat gaan lunchen. Hier kwam ik ook mijn buurman uit het vliegtuig weer tegen. Samen geluncht en wat gebabbeld. Toen weer mijn eigen weg gegaan. Mijn ansichtkaarten gaan schrijven aan de waterkant met een lekker Parbo biertje. Afgeleid van Amstel bier, ook het logo lijkt er wel op.
Op de achtergrond werden er kerstliedjes gedraaid. Een vreemde gewaarwording bij een temperatuur van zo'n 32 graden. 's avonds met de taxi naar een warung (Javaans eethuis) gereden die lag in de wijk Blauwgrond. In deze wijk wonen veel Javanen. Heerlijk gegeten bij Mirosso. Met Ronny de taxichauffeur afgesproken dat hij me om half 9 weer zou komen ophalen. Hij was zelfs nog iets te vroeg. Hij vertelde honderduit over het vangen en trainen van zangvogels. Een nationale sport in Suriname. Ronny zette me af bij 't Vat een bekend terras. Maar net als bij Broki een hoog Nederlands gehalte. Daarom maar door gegaan naar de barretjes aan de Waterkant waar een veel hoger Surinaams sfeertje hangt.

2 december - Paramaribo
's morgens om half 7 opgestaan. Vandaag wilde ik per fiets langs de plantages van Commewijne gaan rijden. Vroeger werd hier suiker, koffie, cacao verbouwd. Eerst de drukke stad uit en langzaam maar zeker was het gedaan met het drukke verkeer. Eerst naar Leonsberg waar ik de veerpont naar Nieuw Amsterdam zou nemen. Ik was er sneller dan ik dacht en was de veerpont al lang voorbij voordat ik er erg in had. Teruggereden en toch gevonden. Veerpont is dan ook een te groot woord. Enkele mannen onder een afdakje waren aan het wachten wie ze met hun bootjes naar de overkant konden varen. In mijn gidsje stond dat de oversteek zo'n 35 eurocent per persoon zou kosten. Mijn schipper vroeg aan de overkant echter 35 srd (circa 9 euro!). Ik protesteerde en zei dat kunnen die mensen hier toch helemaal niet betalen. Maar mijn schipper hield vol , 35 srd voor de overtocht was een normale prijs. 'Ga maar vragen bij de politiepost daar' zei hij. Was dit bluf? Of was de politieagent misschien een vriend of familielid van hem? Toch maar binnen gaan vragen. De vriendelijke agent vertelde me dat de prijs 1,50 srd is maar dat is alleen als de hele boot vol zit. Hoe minder passagiers hoe duurder de prijs. Daar kon ik inkomen maar waarom werd dit niet zo uitgelegd? Na de 35 srd betaald te hebben reed ik verder naar Frederiksdorp.

Een goed gerestaureerd plantershuis. Ook hier weer de boot genomen. Daarna door gereden naar Marienburg. Hier lag een grote maar vervallen suikerrietfabriek waar de suikerriet tot bruine en witte suiker werd vermaakt en ook rum werd gedestilleerd. Een oude Javaan (meneer Soekardi, mobiel nummer 8519239) leidde me rond. Zijn vader was hier als contractarbeider begonnen en ook hij had nog in deze fabriek gewerkt. De fabriek was in 1996 failliet verklaard en hier en daar al gesloopt en onderdelen waren ook verkocht. Wat overbleef was een trieste aanblik.  Na Marienburg door naar Alkmaar waar de voormalige koffieplantage Katwijk zou liggen. Precies de weg gevolgd die in mijn handleiding stond maar toe kwam ik op een woonerf uit. Een jongen vertelde me dat ik gewoon de weg moest volgen en er zou dan vanzelf een bord komen. Ik ben het nooit tegengekomen.

Daarna door na Tamanredjo. Volgens de kaart zou plantage Peperpot hier vlakbij moeten liggen, richting oosten. Na circa 4 km nog geen Peperpot. Zou ik er weer langs gereden zijn? Even gevraagd bij enkele wegarbeiders. Nee ik was veel te ver, je moet zeker 10 km terug was het antwoord. Vreemd volgens de kaart zou het juist de andere kant op moeten liggen. Maar toen ik de handleiding goed las bleek het inderdaad meer richting westen moeten liggen. Na een half uur kwam ik de 'weg naar Peperpot' tegen. Eerst nog over asfalt. Nog wat kinderen onderweg gevraag. 'ja nog even doorrijden en daarna naar links'. Na de afslag naar links ging de weg over in een zandpad. Loslopende koeien vond ik op mijn pad. Maar uiteindelijk, veel verder dan ik gedacht had, kwam ik eindelijk aan bij plantage Peperpot. Gedeeltelijk vervallen maar er is zeker iets van te maken.

Teruggereden naar de grote weg (oost-west verbinding) richting Meerzorg en Paramaribo. In Meerzorg zou ik weer een veerbootje pakken die me zou afzetten in Paramaribo. Er is ook nog de grote en hoge Wijdenboschbrug maar volgens mijn reisgidsje verboden voor fietsers en hij leek me ook vrij stijl. Ik was bang dat ik dan het overige verkeer zou ophouden want meestal zijn dit soort bruggen ook vrij smal. Ik mistte natuurlijk weer de afslag naar de veerpontjes en stond voor de brug. Hij was breed, er was geen verbodsbord voor fietsers en de stijlheid leek me mee te vallen. Er gingen ook veel brommers overheen. Nog aan een man gevraagd waar ik de veerpont kon nemen maar dan moest ik inderdaad weer terug. Waarom fiets je niet gewoon over de brug zei hij. Zo gezegd zo gedaan. Onderweg een prima uitzicht (de brug is 52 meter hoog) over het havengebied van Paramaribo en ik werd toegejuicht door de automobilisten. Daarna door naar het hotel, douchen en dan op weg naar de barretjes aan de Waterkant waar je ook goed schijnt te kunnen eten. Het eten was voortreffelijk en spotgoedkoop. Bami met kip, rundvlees saté, een loempia, boontjes en een flesje water voor circa 6 euro. Daarna nog wat parbo biertjes gedronken en gelezen. Eten en drinken aan de Waterkant is echt perfect. Kleurrijke locals, goede muziek, goed eten en drinken, uitzicht op de rivier en de hoge Wijdenbosch brug die in de avond mooi verlicht is. Het is er gezellig druk maar ook een beetje shabby. Het enige wat jammer is dat er ook wat zwervers en bedelaars rondhangen. Maar ook zij zijn niet echt een probleem, als je vriendelijk nee zegt dan gaan ze gewoon weer verder.

3 december - Paramaribo
Vandaag wilde ik per fiets naar Domburg en Waterland wat ten zuiden van Paramaribo ligt. 's morgens bij het ontbijt lees ik dat Unesco van plan is de binnenstad van Paramaribo van de erfgoedlijst te schrappen. Men houdt zich niet aan de voorschriften (men wil o.a. met staal gaan restaureren i.p.v. met het originele hout en men wil een jachthaven aan de waterkant gaan ontwikkelen). Doodzonde als de Surinaamse regering dit zou gaan doen. Persoonlijk denk ik dat ze met deze stad goud in handen hebben mits ze vaart gaan maken met de restauratie. De toeristen zijn dan niet meer weg te slaan.

Mijn fietstocht van vandaag begint over een drukke weg. Er is ook een fietspad maar de kwaliteit hiervan is slecht, vol gaten en kuilen. Oppassen geblazen! Maar na een dikke 20 minuten wordt het al snel rustiger en fiets ik over prima asfalt. Het is een landelijke weg met wat kleine dorpjes. Net zoals gisteren waren er genoeg restaurantjes en kleine winkeltjes op mijn route. Onderweg kwam ik ook nog langs de marinebasis van Boxel waar het proces plaatsvindt tegen de verdachten van de decembermoorden. Toevallig ook deze morgen nog in de krant gelezen. Daarna arriveer ik in Domburg. Domburg stelt op zich niet veel voor maar heeft wel een gezellig horeca- en marktplein. Ik ontmoette daar een paar Vlamingen waarmee ik aan de praat kwam. Zij waren aan het wachten op een veerpontje naar Laarwijk (ook al een voormalige plantage). De boot lag er wel maar de eigenaar maakte geen aanstalten om te vertrekken. Na een uur was er nog geen beweging. Ik had geen zin om daarop te wachten, ook al niet omdat het natuurlijk ook onzeker is wanneer hij weer teruggaat. Doorgefietst over de voormalige suikerrietplantage. Nu was het helemaal herverkaveld. Veel Hindoestanen en Javanen hier. Uiteindelijk doorgereden tot Paranam en een stuk over de Martin LutherKing weg gereden. Een drukke weg met veel vrachtverkeer. Gelukkig lag ernaast een soort ventweg die door de voetgangers en fietsers werd gebruikt. Onderweg passeerde ik nog het voetbalstadion wat Clarence Seedorf hier op familiegrond had laten bouwen. Het zag er goed uit! Via een geasfalteerde zijweg weer naar Boxtel gereden. Onderweg nog een grote kop saotosoep (Javaanse kippensoep met taugé en ei) gegeten.  Toen door naar het hotel en daar alles klaargemaakt voor het vertrek van morgen. 's avonds weer lekker gegeten en gedronken aan de Waterkant. Nog wat gebabbeld met een (blanke) Amsterdammer die nu voor de derde keer in Suriname was. Om precies te zijn hij was voor de derde keer in Paramaribo. De stad was hij nog nooit uitgeweest. Op tijd naar bed gegaan want ik wilde vroeg vertrekken.

4 december – Paramaribo – Moengo
Door het ontbijtbuffet toch later vertrokken dan ik van plan was. Pas om half 9 reed ik weg. Mijn fietsdoos kon ik gelukkig in het hotel achterlaten.  Weer de Wijdenboschbrug over en de eerste 10 km goed asfalt. Daarna werd het een stuk slechter. Door gaten, kuilen, bobbels en scheuren en hierbij opgeteld de tegenwind en de hete zon kreeg ik niet echt een goed fietsritme te pakken. De weg naar Moengo was dan ook lang. In het begin, de eerste 50 km, waren en nog veel dorpjes met winkeltjes en zo nu en dan een restaurantje. Na de oversteek van de rivier de Kommewijn bij het dorpje Stolkersijver was dit ook afgelopen. Wel was er nu meer bos en struiken langs de weg.

Bij Stolkersijver nog wat bami met kip gegeten en mijn flessen gevuld. Gelukkig dat ik hier nog even gestopt ben. Het volgende plaatsje is Perica alleen ben ik dit nooit echt tegengekomen. Waarschijnlijk was het te klein om op te vallen of lag het van de weg af, te bereiken via een zandpad. Onderweg werden de huizen steeds armoediger. Meestal van hout en soms van golfplaten. Veel negers hier en ik had het gevoel dat hier niet veel veranderd was sinds de slavernij. Vlak voor Moengo nog een stijl klimmetje en dan linksaf.

Moengo is een stadje wat zich ontwikkelt heeft door de bauxiet industrie. Het leek meer op een militaire kazerne dan op een stad. De wegen zijn vrijwel allemaal kaarsrecht en de huizen laag en redelijk modern alleen niet mooi afgewerkt. Aan het begin van het stadje kwam ik een motel tegen, het 1234 Motel met inderdaad 4 kamers maar ik kon niet achterhalen waar de eigenaar was. Wat rond gereden want volgens mijn gegevens zouden er 3 hotels in Moengo moeten liggen. Navraag gedaan bij een politieagent. Er bleek er nog maar 1 van de 3 over te zijn namelijk het YMCA Guesthouse. De kosten voor een nachtje bedroeg 50 srd (circa 12 euro). Goedkoop maar het was ook niet echt bijzonder. Op mijn slaapkamer liep op 1 van de 3 bedden mieren en ook op de douche waren deze vlijtige diertjes vol op aanwezig. De eigenaar, dhr Denneboom, was aardig en verder was er een Surinaamse dame werkzaam die 35 jaar in Nederland gewoond had en nu bijna 2 jaar terug was in Suriname. Maar het beviel haar toch niet en ze ging eind december terug naar Nederland. 'avonds gegeten in een Warung en toen voor de Guesthouse wat gaan zitten lezen en wat parbo biertjes drinken. Al gauw werd het een gezellige boel.

Een vriend, Paul genaamd, van het huis kwam langs en we keuvelden over Nederland, de slavernij. De slavernij had hem veel goeds gebracht vond Paul want anders had die nu in Afrika gewoond en daar was het leven stukken slechter dan in Suriname. Hij kon zich dan ook niet vinden dat veel negers in Suriname zo anti slavernij en anti blank waren. Dan moesten ze maar terug naar Afrika gaan, nu gaan ze zelfs massaal naar Nederland, het land van hun voormalige onderdrukkers! De overbuurman kwam er ook bijzitten. Meneer Brunswijk, ja inderdaad familie van. Ronnie Brunswijk was een volle neef van hem. Hij vertelde me dat hij door de inlandse oorlog naar Frans Guyana gevlucht was en daar nog steeds woonde. Maar hij kon Suriname niet vergeten en probeerde nu in Moengo een winkel, bar en carwash op te zetten. Dat lukte maar ten dele omdat de gemeente hem geen vergunning wilde afgeven. Hij wachtte al 8 maanden. Allemaal omdat hij niet bij de juiste politieke partij zat en geen steekpenningen wilde betalen. Paul werkte bij de gemeente van Moengo en moest het bij hem ontgelden. Daarna ging de discussie verder over het proces van de decembermoorden. Volgens dhr. Brunswijk was Bouterse een beest die gestraft moest worden. Hij was zeker niet onschuldig. Paul en dhr. Denneboom waren hier fel op tegen. Er was volgens hun niets te bewijzen en al veel te lang geleden. Pittige discussies maar tussendoor werd ook veel gelachen een rum en bier gedronken. Om half 12 naar bed gegaan.

5 december Moengo – Albina
Vandaag zo'n 45 km rijden. De weg was, t.o.v. gisteren best goed en ook afwisselender want ik had zo nu en dan een pittige helling er tussen. Het terrein was groen, glooiend en vlakbij Albina waren er ook wat zandverstuivingen. Onderweg kreeg ik regelmatig een tropische bui over me heen. Na een paar minuten is het dan gelukkig weer droog.

In Albina aangekomen ingecheckt bij Creek Guesthouse. Het is een soort motel en inchecken gebeurt bij restaurant de Rots (Wilhelminastraat, vlakbij een kleine militaire kazerne en een aantal voetbalvelden).  De kamer zag er netjes uit en veel beter dan de kamer van gisteren terwijl ik maar 10 srd meer moest betalen. Er schijnen ook nog een paar andere hotels te zijn. Morgen Saint Laurent bezoeken. Na gedoucht te hebben naar de oever van de rivier gegaan. Het leek wel of ik in Afrika was. Overal zwarte mensen, ranke boten die op en neer voeren van Frans Guyana naar Suriname en visa versa. In de boten werd van alles ingeladen tot bankstellen aan toe. Ik heb er uren naar gekeken. Het was markt en dat maakte het extra gezellig. Telkens werd ik door bootsmannen gevraagd of ik naar de overkant wilde.

Op de boulevard stonden busjes die naar Paramaribo reden. Een overtocht werd me aangeboden voor 10 srd tot 20 srd. Een busje naar Paramaribo kost zo'n 50 srd. 's  avonds wou ik een biertje gaan pakken en nog wat gaan eten. De Vlamingen die in ik Domburg ontmoet had hadden me al gewaarschuwd. Zij waren ook enkele dagen in Albina geweest en noemden het een boevenhol. Inderdaad gelijk hadden ze. het was er donker, veel vreemde types en andere zatlappen op straat. Juist toen ik zo iets had laat ik maar naar mijn hotel gaan want uit niemand was een zinnig woord te krijgen kwam ik in gesprek met twee militairen die in Albina gelegerd waren. Een van hun had ook zijn echtgenote en dochtertje bij zich. De echtgenote werkte toevallig in het restaurant de Rots, tevens ook de eigenaar van mijn hotel. Met deze mensen samen gedronken tot een uur of 12. We hadden eerst nog het plan om per boot naar de Franse kant te gaan want daar was een dansfeest aan de gang. Maar het is er niet meer van gekomen. Gesproken over Suriname, Nederland en de slaventaal van Suriname. Die avond zo waar wat woorden geleerd. Maar de volgende dag weer alles vergeten.

6 december Albina / Saint Laurent de Moroni
Vandaag met een zogenaamde korjaal naar de overkant gegaan. 10 srd heeft me de oversteek gekost. Saint Laurent is precies het tegenover gestelde van Albina. De meeste straten zijn van goede kwaliteit, er zijn stoepen, er lopen mensen met stokbrood over straat en er zijn mooie monumentale koloniale huizen te bekijken. Het was even zoeken waar het oude centrum zich bevond, die bleek uiteindelijk op circa 15 minuten lopen te liggen vanaf de plek waar de boten hun passagiers afleverden. Daarna gewoon naar links gaan en rechtdoor blijven lopen. Bij veel monumentale panden stond er in het Frans en Engels uitleg over de geschiedenis en architectuur van het pand. Natuurlijk ook de gevangenis bekeken waar de beroemde Papillon nog heeft gezeten. Nadat ik het centrum verkent had een soepje gegeten en mineraalwater gekocht. Europese prijzen! Toen weer terug naar de overkant en daar nog wat aan de waterkant gezeten. Daarna bij een warung genaamd wat gaan eten. De Javaanse eigenaar bleek 2 zonen in Eindhoven te hebben wonen en vond het reuze interessant dat ik op de fiets was. Hij wilde namelijk zelf ook graag met de fiets van Albina naar Nieuw Nickerie reizen en was aan het proberen om mensen te charteren. Of hij me mocht bellen als het zover was? vroeg hij. Dat is geen probleem natuurlijk. Voor advies ben ik altijd te vinden, of als ik weer eens in de buurt ben rij ik graag mee :-).  's avonds wat biertjes gekocht bij een supermarkt en lekker met een boek voor mijn hotel gaan zitten. Ik had deze keer geen zin in vreemde snuiters.

7 december Albina – Tamaredjo
Om 7.00 op weg. Het ging gemakkelijk want zoals ik had verwacht had ik de wind in de rug. De eerste 45 km, tot Moengo, was de weg prima en ik schoot dan ook lekker op. Daarna was de weg helaas een stuk minder maar door de wind in de rug was het minder erg als op de heenweg. Onderweg werd ik twee keer overvallen door een flinke, maar korte, regenbui. Tegen half 3 kwam ik bij het hotel De Plantage aan. Een luxe plek met een 8-tal goed ingerichte huisjes, zwembad, jaccuzi, restaurant. Verder was er een mooie tuin en liep er een pad door de jungle en hadden ze een hoge uitkijktoren. Een aanrader maar wel in de duurdere prijsklasse (In totaal was ik voor deze overnachting bijna 90 euro kwijt, incl. diner en ontbijt, voor Surinaamse begrippen duur). De Nederlandse eigenaren Pieter en Peter hadden het goed voor elkaar. 's avonds wat anders gegeten dan Surinaamse hap. Ook wel weer eens lekker. Overigens zijn er in Tamaredjo ook andere hotels aanwezig.

8 december Tamaredjo – Groningen
's Morgens om 8.00 vertrokken. Het zou niet zo'n lange rit worden. Het ontbijt was officieel pas om half 9. Maar dat was me toch te laat en ik had de avond ervoor al mijn ontbijt meegekregen. De wind zat nog steeds goed en ik was al snel weer in Paramaribo. Nu de weg richting Groningen vinden. Ook die had ik al snel gevonden. Het was maar goed dat ik al wat dagen in Paramaribo was geweest. Paramaribo uitrijdend raakte ik toch een klein beetje de weg kwijt. Er zijn dan ook vrijwel geen wegwijzers in Suriname. Met wat vragen kwam ik toch op de goede weg. Een van mijn helpers vertelde me dat hij eigenlijk uit Nederland kwam en 10 jaar geleden was afgekeurd en nu lekker met zijn uitkering van 2000 euro in Suriname woonde. Ik heb maar niet naar zijn naam gevraagd :-).

Nadat ik Paramaribo uit was werd het al snel rustiger. Ook de kwaliteit van de weg was goed (en bleef goed) Ik had er voor gekozen om naar Groningen   te  rijden via Uitkijk en Hamburg. Dat is niet de hoofdweg naar Nieuw Nickerie.  Onderweg raakte ik ook weer de weg kwijt maar door een aardige Hindoestaanse winkeldame kwam ik weer op het goede pad. Bij de brug moet je maar een bootje vragen zei ze. Dat snapte ik niet helemaal maar ik dacht dat zal wel. Vlak voor de brug nog even wat voedsel ingeslagen en kwam ik in gesprek met een aantal Hindoestanen. Ook zij vertelden me dat de brug kapot was maar dat ik er wel als voetganger op kan. Even later bij de brug aangekomen zag ik dat deze geen oprit meer had. Hoe krijg ik daar nou mijn fiets met bepakking op? Gelukkig was er een smal en stijl trapje. Dat was nog een hele klus om mijn fiets met bagage op de brug te krijgen. Aan de andere kant kon ik er gelukkig gemakkelijk van afrijden. Ik was juist de brug over toen ik werd overvallen door een korte tropische bui. Vlakvoor Groningen kreeg ik weer een hoosbui over me heen. Deze duurde ook langer en ik koelde ook wel af. Normaal was zo'n buitje juist lekker.

In Groningen kon ik zo snel het hotel niet vinden maar het moest er wel zijn. Ook hier weinig bordjes want later bleek ik er al langs gereden te zijn. Even bij het politiebureau binnengewipt om naar een hotel te vragen. Die liepen meteen met 2 man met me naar buiten om me de weg te wijzen. Bij het hotel aangekomen kon ik de receptie in eerste instantie niet vinden. Uiteindelijk toch gevonden en er was plaats. Kosten 100 srd. Daarna even het centrum van Groningen gaan bekijken. Dan ben je zo uitgekeken ;-) Naast het politiebureau met een aantal oude kanonnen van het voormalig fort Groningen, het mooie theehuisjes lang de rivier, een 6-tal monumenten (afschaffing slavernij, onafhankelijkheid Suriname, aankomst van Javanen, aankomst van Hindoestanen, aankomst van boeren uit Groningen (vandaar de naam) en Gelderland en een monument van de binnenlandse oorlog) was er niet veel te zien. Wel een leuke warung aan de oever van de rivier waar ik 's avonds heerlijk gegeten heb en in gesprek kwam met een Zwitserse die perfect Nederlands sprak en haar hart had verloren aan Suriname. Zij woonde er nu vijf jaar.

9 december Groningen – Totness
's Morgens op tijd vertrokken, om half 8 zat ik op de fiets. De weg was goed en met de wind in de rug liep het lekker. In het begin had ik niet echt het gevoeld dat ik goed zat want lang niet alles stond aangegeven. Als je plaatsjes in Suriname inrijdt is niet altijd duidelijk waar je precies bent, de naam van een school wil nogal eens helpen. Het is wel een internationaal gebied hier. Binnen 2 dagen heb ik de volgende 'steden' bezocht; Groningen, Hamburg en ook Calcutta lag vlakbij :-). Volgens mijn kaart moest ik de volgende rivier over met een ferry. Maar ondertussen lag er al een grote brug. De kaart eens nader bestudeerd of ik een jaartal kon vinden maar slim als die uitgevers zijn zetten ze dat er niet op.

Na Calcutta werd de weg stiller en stiller. Hier en daar stond nog wel een huisje maar dorpjes en winkels lagen er niet meer. Het werd ook goed heet en er was weinig schaduw. Een aantal kilometer voor Totness zag ik een sluis met een dakje. Daar kon ik tenminste in de schaduw mijn lunch gebruiken. Juist op dat moment werd er een baggermachine afgeleverd en ik kwam in gesprek met een neger die meteen hoorde dat ik van Limburg kwam. 'Heerlen misschien?' zei hij. Toen ik daarop een positief antwoord gaf bleek dat hij jaren in Heerlerheide gewoond had en een vriendin had gehad in Vaals. Maar eigenlijk was hij Rotterdammer. Hij was bezig met het opzetten van een vakantiepark met huisjes, een bar / discotheek en een truckerscafé. Hij was al een aantal maanden bezig om zijn stuk land begaanbaar te maken, want alles naast de weg was water of moeras. 3000 vrachtwagens grond had hij al laten storten. Pitstop zou zijn project gaan heten, ik moest over een aantal jaren maar eens terugkomen. Ik ben benieuwd want er moest nog veel gebeuren. In Totness aangekomen bleek het zgn. staatslogeerhuis, een groot houten koloniaal huis, gesloten te zijn. Ook het andere hotel wat in mijn reisgids stond, Totness Palace, bleek gesloten. Het telefoonnummer van Totness Palace gebelt en een vriendelijk dame gaf aan dat ze vol waren en bezig waren met een  verbouwing, Wel wist ze nog een andere plek, hotel Par-Cor (tel. 0235 195 of 0235175). Daar was gelukkig plaats.

Het hotel was in principe bedoelt voor arbeiders die in de buurt kwamen werken. Er luxe was het dan ook niet en de kamers waren vrij bedompt maar wel insectenvrij. Het hotel ligt 10 minuten lopen van het 'centrum' van Totness. Rijden tot het Staatslogeerhuis en dan meteen linksaf, voor de sluis, en dan de 2e straat (commissarisstraat) links in en dan ligt het meteen aan de rechterkant. De vriendelijke beheerder, een Javaan, stond me al op te wachten. Na gedoucht te hebben even het dorpje bekeken. Zowel aan het begin als het eind stonden er een aantal koloniale witte houten woningen en kerkjes. Verder zijn de huisjes vrij vervallen. Totness en de plaatsjes erom heen heeft een voornamelijk zwarte bevolking. 's avonds gegeten bij Kathy's bar. Hier en daar werden rookpotten tegen de muggen aangestoken. Ik vroeg me af wat prettiger was, in de rook zitten of gestoken worden door een mug. De muggen waren fel en staken zelfs door mijn t-shirt heen. Vroeg naar mijn hotel teruggekeerd en wat met de beheerder gesproken onder het genot van een paar djoko's (flessen) Parbo. De binnenlandse oorlog kwam weer tersprake. Mijn gesprekspartner was toen dienstplichtige en heeft toen in gevechtssituaties gezeten en zelfs jongens uit zijn eigen peloton moeten begraven.  Ook het aids probleem kwam die avond ter sprake. Volgens veel Surinaamse mannen, tenminste volgens mijn gesprekspartner, kreeg je alleen aids als je klaar kwam in een vrouw. M.a.w. je kunt rustig zonder condoom neuken als je maar niet klaarkomt. Tja als inderdaad veel Surinamers zo denken dan is het wel logisch dat het land een aidsprobleem heeft. Mijn gesprekspartner geloofde overigens deze theorie niet maar had wel een goede vriend door aids verloren. Die goede vriend was erg overtuigd van deze theorie. Hoeveel mensen zou hij niet meegenomen hebben in zijn graf? Mijn gesprekspartner kwam oorspronkelijk uit Nieuw Nickerie en zijn familie woonde daar ook. Toen hij hoorde dat ik naar Nieuw Nickerie ging, belde hij meteen zijn zwager met de vraag of hij mij kon rondleiden. Ik kreeg het telefoonnummer van de beste man en moest hem bellen als ik in Nieuw Nickerie aankwam. We keuvelden nog wat door over zijn familie en zijn bijvrouw, iets wat veel Surinaamse mannen mij over vertellen, en hij kende in Totness ook nog een leuke Javaanse vrouw voor mij. Of dit niets voor mij was? Zij lag in scheiding en zocht een nieuwe echtgenoot :-) Toch maar voor bedankt. En ze kon goed koken! zei mijn gesprekspartner. Tja dan gaan de twijfels natuurlijk toch weer opspelen :-)

10 december Totness – Nieuw Nickerie
Het ging lekker snel en binnen 2,5 uur was ik in Wageningen. Wageningen was zo genoemd omdat de landbouw Hogeschool Wageningen hier de rijstteelt had opgezet. Toentertijd revolutionair maar tegenwoordig loopt het niet meer zo lekker in Wageningen. Op het 'pleintje' van Wageningen aangekomen werd ik meteen gewenkt door enkele oudere Hindoestanen die graag een babbeltje met me wilde maken. Het was 10:15 en de heren zaten al aan de wodka :-). Ik kreeg meteen een stoel aangeboden en het werd een gezellig half uurtje. Gebabbeld over de rijstteelt natuurlijk. Volgens hun was de regering aan alles schuld en werd er in Suriname onvoldoende gewerkt. Daarom was de hele rijstteelt in Suriname, en in het bijzonder in Wageningen, naar de klote. Toevallig kwam het gesprek over de Surinamer uit Heerlerheide, die ik de vorige dag ontmoet had. Ik vertelde over zijn project. 'Hij is toch geen neger?' vroeg een van de Hindoestanen. Toen ik dat bevestigend beantwoorde waren al mijn gesprekspartners er van overtuigd dat het dan niets zou worden. Dit hadden ze al te vaak gezien. Negers kunnen dit gewoon niet. Ondanks dat de verschillende religies en bevolkingsgroepen in Suriname goed samenleven proef je hier en daar toch wel discriminatie en standverschillen. De Hindoestanen staan hoog op de ladder in Suriname. Afscheid genomen en mijn fietsreis vervolgt. In Klein Hernan kwam ik een markante ijzeren brug tegen. Doordat het wegdek bestond uit een ijzeren rooster was deze voor mij moeilijk te befietsen. Vlug daarna werd het asfalt van de weg vervangen door stenen die bij ons voornamelijk gebruikt worden voor opritten. Niet echt prettig fietsen omdat ze schots en scheef lagen. Dit zou bijna tot Nieuw Nickerie zo blijven. Onderweg door een aantal hoosbuien nat geregend en wat erger is mijn iphone had water gevat en begon eerst verschrikkelijk te zoemen en warm te worden en daarna niets meer. Einde oefening. Waarom had ik die ook niet, zoals altijd, opgeborgen in mijn stuurtas?  Dom dom dom.

In Nieuw Nickerie al snel een hotel gevonden. Hotel Pak Hap, een goed middenklasse hotel voor circa 45 euro per nacht. 'S avonds lekker gegeten in het chinees restaurant van het hotel. Wandelend door de stad kreeg ik echter flinke buikkrampen. Dat zal niet van het restaurant Pak Hap geweest zijn. Ik had al enkele dagen wat last van buikpijn. Waarschijnlijk door de hitte, het vele water drinken en het fietsen. Die avond kwam het niet meer goed en op tijd naar bed gegaan. Jammer ik had graag het nachtleven van Nieuw Nickerie verkend.

11 december Nieuw Nickerie
De buikkrampen waren er niet beter op geworden. Ik wilde graag per boot naar Bigi Pan, een natuurreservaat. Maar dit kon niet doorgaan omdat de waterstand te laag was, sterker nog het reservaat was uitgedroogd. Als alternatief was er een boottocht over de Nickerie rivier. Een mooie tocht waar de deskundige schipper me weest op allerlei soorten vogels zoals reigers, visarenden en rode ibissen maar ook een aantal kaaimannen kreeg ik te zien. Al met al een mooie tocht. Mijn schipper had me liever in Bigi Pan rondgeleid want dat was veel beter volgens hem. Ook de rijstteelt had veel te leiden door de droogte. Maar goed ook deze tocht was de moeite waard. De chauffeur die me ook had opgehaald en naar de boot bracht had gewacht in het huis van de schipper. Net zoals op de heenweg schold hij op alles in en over het verkeer. Suriname had al 106 verkeersdoden dit jaar vertelde hij me. Volgens hem omdat de wegen te smal waren (en dat klopt), de vele brommertjes, loslopende honden en eventueel ander vee, te hard rijden en chauffeurs die geen rijbewijs hebben. Hij zelf hield zich precies aan de regels en aan de snelheid die je mocht rijden. En inderdaad zijn teller stond dan ook precies op 50, 40 of 20 km al naar gelang hoe hard je mocht rijden. Een verkeerd geparkeerde auto werd onderweg ook hard veroordeeld, 'deze auto moet 12 meter van de hoek geparkeerd staan' zei mijn chauffeur. Ja deze man kende de verkeersregels :-). Afgeleverd bij het hotel moest ik, volgens hem, ook nog de taxi betalen. Vreemd ik dacht dat dit bij de tour hoorde. Hij vroeg precies hetzelfde bedrag als de fooi die ik aan de schipper gegeven had. Toeval? ;-) De goeie man het gevraagde maar gegeven.

's middags een beetje door Nickerie gelopen maar alle winkels, behalve de winkels beheerd door de chinezen, waren dicht. Niet veel te beleven dus en al snel bij een barretje neergestreken en daar wat gelezen en gedronken. 's avonds chinees gegeten en daarna nog wat gedronken in bar 'The viking', een leuke sportbar waar druk gebiljart werd. Ik kwam aan de praat met een Surinamer, ook regelmatig woonachtig in Den Haag omdat daar zijn vrouw en dochters woonden. Maar hier in Nickerie was hij fotograaf en in Nederland kluste hij wat zwart bij. Een van zijn vrienden had me onderweg zien fietsen. Het is een klein wereldje.

12 december – Nieuw Nickerie
' s morgens voelde ik me al veel beter en besloot de markt te gaan bekijken. Kruiden, groenten, fruit, verschillende soorten vlees en vis werden naast gebruiksartikelen uitgestald. Na een tijdje over de markt gezworven te hebben heb ik een taxi genomen naar de zeedijk waar boten naar Brits Guyana aanmeerden. Raoul was mijn taxichauffeur. Hij leek een beetje op een rapper met zijn gouden ketting en zijn petje schuin op zijn hoofd. Onderweg vertelde hij me over zijn Amerikaanse vriendin uit Orlando, volgend jaar zou hij gaan proberen om in Amerika te gaan wonen want dan was ze afgestudeerd. Maar ook hier stond hij niet droog zij hij met een grijns.

De boten naar Brits Guayana waren anders gebouwd dan die van Albina, ze hadden een grotere buitenboordmotor, geen afdak en zagen er met hun hoge boeg zeewaardiger uit. Dat moest ook wel want de overtoch lag vlakbij de Atlantische oceaan en was een stuk langer dan bij Albina. Een overtoch kostte 30 srd (circa 8 euro) enkele reis. Er waren ook maar een paar boten. Zodra een bootje aankwam werd die omringd door taxichauffeurs die mensen naar de stad wilden brengen. Ook hier weer een levendig tafereel. Nog even over dijk gelopen die Nickerie moest beschermen tegen de zee en toen weer met Raoul terug naar de stad. Of eigenlijk moet ik schrijven naar Nieuw Nickerie want als je stad zegt dan bedoelen ze in Suriname Paramaribo. Het was alweer na twaalfen en de meeste winkels waren dicht en het centrum vrij uitgestorven. Een beetje door de stad gedwaald en er was nog een Hindoestaanse kapper open, een knipbeurt had ik toch nog nodig. Het was vooral veel tondeuse werk en hij had zich het vak zelf geleerd al was er volgens hem wel een kappersschool in Suriname. Ondertussen vertelde hij me wat over de stad en waar het 's middags en 's avonds nog gezellig kon zijn. O.a. discotheek Zeppelin en een bar bij hem om de hoek. Ondanks geen scholing voor het kappersvak was ik over het resultaat tevreden. De kosten bedroegen 10 srd. Daarna maar de bar bezocht die hij me had aanbevolen. 's avonds gaan eten bij hotel Residence, het duurste hotel van de stad, omdat zij een internationale kaart hebben. De kwaliteit vond ik tegen vallen. Een beetje op tijd naar bed gegaan want de volgende dag wilde ik terug naar Totness.

13 december – Nieuw Nickerie – Totness
De eerste 20 km een andere weg genomen (richting Paradijs). Deze was goed geasfalteerd en een leuke weg om te fietsen omdat die liep door kleine dorpjes die voornamelijk door Javanen bewoond werden. De tegenwind viel me mee, ik had het erger verwacht. Maar na de brug van Nieuw Hernan werd het een open polderlandschap en had de wind vrij spel. Het ging dan ook een stuk langzamer. Maar na anderhalf uur fietsen kwam er weer meer begroeiing en liep het weer een stuk gemakkelijker. Vlak voor Totness nog was fruit gekocht bij een van de vele stalletjes en daarna mijn hotel opgezocht. Na een douche een heerlijke siesta en toen wat gaan eten en drinken. In de bar kwam ik in gesprek met een paar locals, een gezellige avond waar de rum rijkelijk vloeide. Een van de mannen, een boer van 70 met 27 koeien, dronk een soort cognac (90% alcohol) uit Marienburg aangelengd met ijs en een alcholisch drankje van 21 %. Daar heb ik me maar niet aan gewaagd. Aan het eind van de avond had hij zijn flessen leeg :-).

14 december Totness – Groningen
's morgens toch enigszins met een houten kop opgestaan. Ik had de rum dacht ik goed verdund maar waarschijnlijk toch niet genoeg. Van de hotelbeheerder kreeg ik nog een zak met suikerriet mee. Dat had hij me inderdaad beloofd. Ik dacht dat die een stuk suikerriet bedoeld maar het was ik schatte het ongeveer op 2 kilo :-). Maar goed een cadeau kun je natuurlijk niet weigeren. De tegenwind was behoorlijk sterk vandaag, zeker na de eerste helft van de etappe. Door de tegenwind in combinatie met de hete zon en zo nu en dan een slecht wegdek schoot ik niet echt op. Zo'n 15 km voor Groningen zag ik een bekende uit een winkel komen geschoten. 'Hey' riep hij en het bleek een van de mannen te zijn waarmee ik gisteravond rum had gedronken. Hij bleek chauffeur te zijn en moest  was dingen afleveren. De wereld is klein. Afscheid van hem genomen en op naar het hotel waar ik al eerder verbleef. Maar de receptie was dicht. Shit dacht ik dat wordt doorfietsen naar Paramaribo, zo'n 45 km verder op. Gelukkig vond ik na enig zoeken op het complex een man, die er volgens mij niet werkte maar er ook een huis huurde. Hij kon mij gelukkig inchecken. Eerst pinnen want ik had na het betalen van het hotel 25,50 srd op zak. Ik wist dat er een pinautomaat in het dorpje was maar mijn kaarten werden niet geaccepteerd. M.a.w. dat wordt zuinig aandoen vanavond. 's avonds op zoek naar een restaurantje maar dat lukte niet. Alle restaurantjes die ik vond waren dicht of waren door hun voorraad heen. Dan maar naar de supermarkt. Vrijwel al mijn geld in de supermarkt achtergelaten voor het diner en ontbijt. Lekker gelezen op het pleintje voor mijn hotelkamer.

15 december Groningen – Paramaribo
Vandaag een korte rit. Na de eerste helft werd het een stuk drukker en natter. regelmatig kreeg ik een bui. Maar er was meer bebouwing en ik had daarom de kans om te schuilen. Onderweg weer vriendelijke mensen die me succes of een goede reis wensten. Er was nog plaats in Krasnapolsky (ik was 2 dagen eerder in Paramaribo dan gepland omdat ik geen accommodatie kon krijgen in de buurt van Colacreek en Brownsberg, alles was namelijk in die periode gereserveerd door groepen). 's Middags voor de volgende dag een historische plantagetour geboekt van 1 dag met het schip Sweet Marovia, de eigenaresse is de schrijfster Cyntia McLeod. Daarna op het terras gezeten naast het hotel. De bediening was zelfs voor Surinaams begrippen traag en mijn tweede bestelling heb ik zelfs na 2 keer aandringen nooit ontvangen, terwijl ik er toch zo'n anderhalf uur gezeten heb! Maar wel heerlijk naar de mensen gekeken, een top locatie! 's avonds nog naar de Nederlandse tv gekeken. In Friesland was men al aan het schaatsen.

16 december – Paramaribo
Om kwart voor 8 zou de boot vertrekken dus op tijd opgestaan. Na het ontbijt met een taxi naar de pier gereden die toch wel een eindje van het hotel lag. Het was een gemêleerd gezelschap van Nederlanders en Nederlandse Surinamers. Er was genoeg aanspraak en onze gids Sylvia was deskundig en kon veel vertellen over de plantages, de slavernij en over de Hindoestaanse en Javaanse contractarbeiders die later de slaven gingen vervangen. Een mooie rustige tour waar we de plantages 'Rust en Werk' en Frederiksdorp gingen bezoeken. Onderweg kwamen we ook nog langs de luxe villa van Desi Bouterse. Tijdens de tocht was er ook voldoende eten (broodjes en zelfs een warme hap) en te drinken. Verschillende Surinaamse dames zongen oude kinderliedjes die men nog op school had geleerd. De hele dag op de boot geweest en na afloop nog met wat mensen wat gaan drinken bij Broki. Om 10 uur 's avonds begon ik al met mijn ogen te knipperen. Ik had mijn siësta gemist en om half 11 lag ik er dan ook in.

17 december – Paramaribo
Na het ontbijt gecheckt of mijn fietsdoos er nog stond en die was gelukkig nog steeds aanwezig. Meteen maar wat reparatie werk gedaan met de tape die ik gekocht had. De man die verantwoordelijk was voor het bagagedepot vond het maar grappig wat een toerist met zo'n oude en deels beschadigde doos moest. Ik had eerst nog het plan om wat te gaan fietsen maar het leek me een regenachtige dag te worden. Mijn vermoeden bleek juist. De hele ochtend en   voormiddag regende het regelmatig. Tijdens het repareren van de doos, in de chique hotellobby, trek je natuurlijk de aandacht en kwam ik nog in gesprek met een man die ook alleen reisde en ook al heel wat van de wereld gezien had.  Na de reparatie nog wat gaan winkelen. Ik wilde nog wat shirts met lange mouwen kopen en wat extra deet voor aanstaande zaterdag als ik een 5-daagse jungle safari ging ondernemen. 2 La Coste blousjes gescoord voor 25 euro, dat zullen wel geen echte zijn ;-) en ook nog een nieuw boek (de vrije negerin Elisabeth  van Cynthia Mcleod) gekocht bij boekhandel Vaco . Nog even de markt bezocht en daarna op een overdekt terras gezeten, geschuild voor de regenbuien die regelmatig kwamen opzetten en naar de mensen gekeken. 's avonds weer lekker eenvoudig gegeten aan de Waterkant en op tijd naar bed gegaan. De volgende dag zou ik namelijk op een 5 daagse jungle safari gaan.

18 december – Paramaribo - Drietabbetje
'Een wereld van verschil in één tour! Vliegen, varen, wandelen en klimmen. Geef uw ogen de kost en geniet van de natuur. We komen langs verschillende gigantische stroomversnellingen, bewandelen het machtige Amazoneregenwoud en beklimmen tot slot de 374 meter hoge Tebutop. Op deze voor Indianen heilige top heeft u een prachtig uitzicht op het groene bladerdak van de ‘longen van de wereld’. We maken kennis met de verschillende culturen en leefwijzen in Marron- en Indianendorpen en nemen een duik in de wereld van de rivier.' Zo stond het op de website van de organiserende organisatie. Ik ben benieuwd dus.

Deze morgen vlieg ik vanaf vliegveld Zorg en Hoop in Paramaribo binnen een uur naar Drietabbetje, de residentie van het grootopperhoofd der Aucaners. Op het vliegveld maak ik kennis met mijn mede reizigers. Ik was op tijd op het vliegveld maar daar moest ik natuurlijk vooral lang wachten. Ik en mijn medereizigers mochten wachten in de airco gekoelde vip ruimte. De overige reizigers moesten in de normale ruimte wachten. Verschil moet er zijn :-). Maar na circa drie uur wachten ging we toch op pad. Na een voorspoedige vlucht kwamen we aan in Drietabbetje. Drietabbetje, gelegen aan de Tapanahonyrivier, is het op een na de grootste Aucaanse dorp. Hier maken we vluchtig kennis met de cultuur van de Marrons. In de plaatselijke supermarkt kochten we een fles rum die we straks moesten afgeven aan de kapitein van de Aucaners. Daarna lekker lunchen en dan op weg. Naast de toeristen bestaat de groep uit 2 gidsen, 2 bootsmannen en een beschonken kok.

Na de lunch gaan we met 2 boten op weg naar onze eerste stop. Toch nog een vaartocht van zo'n 5 uur. We kwamen juist voor het donker binnen. De hangmatten werden opgehangen in een eenvoudige slaaphut. Verder was er een barretje waar wat gedronken kon worden. Na het eten nog wat drinken en dan de hangmat aan. Dat viel tegen voor zo'n eerste keer en bij een toiletgang 's nacht ben ik er ook nog uitgeflikkert :-)

19 december – Drietabbetje - Apetina
’s morgensvroeg vertrekken we richting Apetina. Over verschillende sula’s (stroomversnellingen) hebben wij onze boot moeten slepen omdat we niet tegen de stroom opkonden of doordat het water nog te laag stond. Deze beleving zult u nooit meer vergeten. Na verschillende sula’s te hebben gehad stoppen wij bij Granbori, het laatste bosnegerdorp. Hier leven mensen nog op zeer traditionele wijze. Uit traditie overhandigen wij de dorpskapitein een fles rum. Hij zal ons toestemming geven verder te reizen en onze reis een zegen geven. Ingezegend en wel reizen wij na de lunch verder richting Tutu Kampoe, waar we kennis maken met de eerste groep indianen. Omdat deze indianendorpen moeilijk bereikbaar zijn leven deze mensen bijna geheel zelfvoorzienend. Na deze kennismaking varen wij verder richting Punsula, de grootste Sula op onze tocht. Onderweg begon het flink te regenen. Het werd zelfs behoorlijk koud in de boot. Een groep van ons moest de boot naar de andere kant van de stroomversnelling  trekken. Na deze beleving is het nog maar een kwartiertje varen naar Apetina. We kwamen weer laat in Apetina aan. Koud, moe en nat hingen we onze hangmatten weer op. De overnachting vond plaats in een authentieke hut op palen.

20 december – Apetina en de Tebutop
’s Morgens maak ik een dorpswandeling door Apetina. Daarna gingen we met de boot op richting de Tebutop. Eerst kregen we door een Indiaanse gids uitleg over de jungle en de planten die handig zijn om er te overleven. Daarna volgde de beklimming van de Tebutop. Deze beklimming van de 374 meter hoge, heilige berg zou zo’n tweeënhalf uur in beslag nemen. Het was een kale, stijle granietrots. De beklimming is een zware bevalling, want het is niet alleen stijl maar ook vrijwel geen houvast. Gevaarlijk dus. Tijdens de beklimming werden de wolken donkerder en donkerder. Misschien dat het zou gaan regenen en dan wordt het linke soep. We zouden gewoon van de berg afglijden. De meeste van onze groep had het sowieso al snel gezien. De overblijvers genoten nog even  van het adembenemende uitzicht over een bijna paradijselijk stuk regenwoud. Maar onze gids maande ons op te schieten. Na de afdaling kwam er natuurlijk geen regen. We gingen lunchen op een strandje en daarna lekker zwemmen.

21 december – Apetina - Drietabbetje
In Apetina kregen we na het ontbijt nog de mogelijkheid om leuke souvenirs te kopen die de lokale bevolking ons aanbood. Op de terugweg richting Drietabbetje moesten wij de boot weer slepen over de Punsula en steken we nog enkele prachtige andere stroomversnellingen over. Onderweg gingen we nog een goudzoekersdorp bezoeken. In Drietabbetje overnachten wij in hangmat met klamboe in een hut met een prachtig uitzicht op de rivier. De gids had echter een probleem. Hij had geen geld meer om eten te kopen. Toen hebben we zelf maar eten ingekocht in het dorp.

22 december – Drietabbetje - Paramaribo
Na het ontbijt (wat we ook zelf hebben moeten kopen) kregen we een rondleiding door het dorp. Tegen 11 uur zouden we terugvliegen. Maar we vlogen pas tegen drieën. Er was namelijk niet voor ons gereserveerd en in de eerste vliegtuigen was geen plaats. Rond het middaguur vlogen we eindelijk terug richting vliegveld Zorg en Hoop te Paramaribo. We hadden het voorlaatste vliegtuig van die dag. We genoten nog even van het schitterende uitzicht. De gids zette me af bij hotel Krasnapolsky. Ondertussen was ik daar een bekende verschijning en de receptionist verwelkomde me dan ook hartelijk.

24 / 25 december – Paramaribo - Amsterdam
Het was 's morgens nog een heel karwei om een taxi te vinden die ook mijn fiets wilde en vooral kon vervoeren. Met hulp van de receptionist is dat goed gelukt. Je dient in Parmaribo op tijd op het vliegveld te zijn omdat de incheckbalies daar vroeger sluiten. M.a.w. niet 2 uur voor vertrek aanwezig zijn maar zo'n vier uur. Het vliegtuig was grotendeels leeg en ik kon dan ook lekker languit liggen. Heerlijk geslapen en voordat ik het wist landde ik op Schiphol. Sodemieters wat was het koud in Nederland.